8 Οκτώβριος 2014, 15:41 - Τελευταία Ενημέρωση: 17 Οκτώβριος 2014, 16:33

Φωνή απόγνωσης μιας Ελληνίδας της Μαριούπολης – Γράφει στο pontos-news

  • Φωνή απόγνωσης μιας Ελληνίδας της Μαριούπολης – Γράφει στο pontos-news

«Είμαστε Έλληνες αλλά δεν ξέρουμε πώς να ακουστούμε στην Ελλάδα!». Η συγκλονιστική έκκληση μιας Ουκρανής ποντιακής καταγωγής, που έφυγε από το Ντονέτσκ για να γλιτώσει από τον πόλεμο και περιπλανιέται χωρίς ελπίδα.

Η Νίνα Στεφάνοβα είναι ένας νέος άνθρωπος, που αναζητεί τρόπο να είναι ασφαλής. Αυτή και η οικογένειά της. Στη Μαριούπολη ή στην Ελλάδα, η οποία όμως «δεν έχει πρόγραμμα υποδοχής προσφύγων» όπως της απάντησαν. Γιατί η προέλευση της Νίνας δεν αναγνωρίζεται ως «εμπόλεμη ζώνη». 

Η επιστολή που έστειλε στον συνεργάτη του pontos-news.gr Βασίλη Τσενκελίδη είναι εύγλωττη και την παραθέτουμε αυτούσια:

Εγώ, η Νίνα Στεφάνοβα του Βασιλείου, γεννημένη στην πόλη Ντονέτσκ, υπήκοος Ουκρανίας, έχω  ελληνική καταγωγή και συνείδηση. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στο χωριό Μεγάλη Γιανισόλ, αλλά από την ηλικία 2 χρονών μετακόμισε με τους γονείς του στο Ντονέτσκ. Το επώνυμο των γονέων του ήταν Παρχόμ, από το ποντιακό Παρχαρίδης. Ο ίδιος μεγάλωσε σε περιβάλλον με ελληνική παράδοση, τις ιδιαιτερότητες της οποίας μετέφερε σε μας, τα παιδιά του. Εμείς γνωρίζουμε για τις ρίζες μας μέχρι και τέσσερις γενιές.

Η μητέρα μου, Ναταλία, γεννήθηκε στην πόλη Μαγκνιτογκόρσκ, όπου βρίσκομαι αυτή τη στιγμή μαζί με την αδελφή μου και τις οικογένειες μας. Το 1978 ο πατέρας μου παντρεύτηκε την ταταρικής καταγωγής μητέρα μου και την πήρε μαζί του στην πατρίδα του, όπου γεννηθήκαμε εμείς, οι δυο κόρες τους. 

Η μεγαλύτερη αδελφή μου βαπτισμένη με το όνομα Αλεξάνδρα μετά το σχολείο πήρε πτυχίο από το Ανθρωπιστικό Ινστιτούτο της Μαριούπολης με την ειδικότητα «νεοελληνική φιλολογία και λογοτεχνία». Εγώ επίσης αποφοίτησα από το Κρατικό Ινστιτούτο Νοημοσύνης του Ντονέτσκ με ειδικότητα θρησκειολόγος.       

Είμαστε μέλη του ελληνικού συλλόγου. Γιορτάζαμε τις εθνικές ελληνικές γιορτές, μαθαίναμε για τον ελληνικό πολιτισμό και την παράδοση. Την 1η Ιουλίου 2014 εγώ και η αδελφή μου καταθέσαμε αίτηση στο Προξενείο της Ελλάδας μέσω του τοπικού ελληνικού συλλόγου, για να μας χορηγηθεί άσυλο. Στην αίτηση γράφαμε ότι έχουμε ελληνική καταγωγή και λόγω των πολεμικών συγκρούσεων είναι υπαρκτός ο κίνδυνος για τη δική μας ζωή και τη ζωή των παιδιών μας. Η αίτηση είχε παραληφθεί από το σύλλογο, αλλά απάντηση του Προξενείου δεν πήραμε. 

Αναγκαστήκαμε να αφήσουμε τις περιουσίες μας στο Ντονέτσκ μετά τους βομβαρδισμούς στη γειτονιά μας στις 8 Ιουλίου. Μαζί μας πήραμε μόνο τα χαρτιά μας και τα παιδιά. Κατευθυνθήκαμε μόνοι μας προς το Ελληνικό Προξενείο και ζητήσαμε τηλεφωνικώς βοήθεια. 

Η απάντηση ήταν, ότι η Ελληνική Δημοκρατία  δεν μπορεί να δεχθεί πρόσφυγες. Δεν υπάρχει σχετικό πρόγραμμα, επειδή δεν ανακοινώθηκε κατάσταση πολέμου για την περιοχή μας. Μάς πρότειναν να ζητήσουμε μια απλή βίζα εισόδου. Χωρίς καμία προοπτική φύγαμε για τη Ρωσία, αφήνοντας δυο υπερήλικες γονείς στο Ντονέτσκ, όπου κρύβονται για να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς στο υπόγειο του σπιτιού. 


Το Ντονέτσκ τυπικά δεν είναι εμπόλεμη ζώνη

Φτάνοντας στη Μόσχα εμείς με την αδελφή μου απευθυνθήκαμε στο Προξενείο της Ελλάδας. Ο πρόξενος μίλησε μαζί μας, συγκινήθηκε και έδειξε προθυμία να βοηθήσει. Παρόλο που είμαστε υπήκοοι της Ουκρανίας θα δεχόταν αίτηση για την ελληνική ιθαγένεια στη Μόσχα. Είχαμε όλα τα δικαιολογητικά εκτός από δύο βεβαιώσεις. Στο προξενείο φωτοτυπήθηκαν τα διαβατήρια μας και καταγράφτηκαν τα τηλέφωνα. Έπρεπε να γίνει συνεννόηση με τις αρχές στο Κίεβο και την Αθήνα. Απάντηση δεν έχουμε λάβει μέχρι σήμερα.  

Για οικονομικούς λόγους, τον Αύγουστο αναγκαστήκαμε να φύγουμε και από τη Μόσχα. Βρισκόμαστε στην πόλη Μαγκνιτογκόρσκ, στην περιοχή της Τσελιάμπινσκ στα Ουράλια όρη. Είναι η πατρίδα της μητέρας μας. Εδώ υπάρχει και μια οδός με το όνομα του παππού μας Γκαλιούλλιν. Ενώ ζούμε δίπλα στην οδό που μας θυμίζει έναν από τους παππούδες, στη ουσία συνεχίζουμε το δρόμο της προσφυγιάς σε μια απέραντη χώρα. Μας αναγνωρίζουν σαν πρόσφυγες, αλλά δεν μας βοηθούν οικονομικά. 

Μας προτείνουν να πάρουμε την ρωσική υπηκοότητα και να μπούμε στο πρόγραμμα μετοίκησης. Δεν είμαστε όμως έτοιμοι για αυτό το βήμα στη ζωή μας. Εμείς νιώθουμε Έλληνες. 

Από εδώ έγραψα μια επιστολή στο Προξενείο της Ελλάδας στη Μόσχα. Απάντηση όμως δεν έλαβα. Είμαστε ξένοι σε αυτόν τον τόπο, παρόλο που η μητέρα μας είναι από αυτά τα μέρη. Εμείς μεγαλώσαμε στο περιβάλλον των Ελλήνων της Μαριούπολης και επισκεπτόμασταν την Ελλάδα. Είμαστε σε ένα σταυροδρόμι και δεν ξέρουμε πώς μπορούμε να ακουστούμε στην Ιστορική μας Πατρίδα!