3 Δεκέμβριος 2020, 20:00 - Τελευταία Ενημέρωση: 3 Δεκέμβριος 2020, 19:49

Το πρώτο παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο στην Ελλάδα για τη Γενοκτονία των Ποντίων

  • Το πρώτο παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο στην Ελλάδα για τη Γενοκτονία των Ποντίων
    (Φωτ.: facebook / angelipamp)

Πριν από λίγα χρόνια μας είχε εντυπωσιάσει με το βιβλίο της Οι νεράιδες του Πόντου, ένα ιστορικό μυθιστόρημα με κύριο άξονα τα γεγονότα της περιόδου της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Η Αγγελική Παμπουκίδου επιστρέφει, σήμερα, με το πρώτο παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο στην Ελλάδα για τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Το βιβλίο της με τίτλο Νεράιδες & Υπερήρωες του Πόντου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWrite, και μιλάει για όλα όσα αντιμετώπισαν οι Έλληνες της Ανατολής, στις αρχές του 20ού αιώνα. Η Άννα και ο Σίμος, οι πρωταγωνιστές του παιδικού παραμυθιού, μας ταξιδεύουν στον Εύξεινο Πόντο και με τα υπερόπλα τους καταφέρνουν να νικήσουν τα τέρατα της Γενοκτονίας, της Απληστίας και της Προσφυγιάς που τους απειλούν.

Εκπαιδευτικός και μητέρα τεσσάρων παιδιών, η συγγραφέας ήξερε ότι δεν θα ήταν εύκολο να μιλήσει για τη Γενοκτονία σε μικρά παιδιά, να τους περιγράψει όλα όσα ξέρει για τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, την απώλεια, τις λεηλασίες και την προσφυγιά των Ελλήνων του Πόντου. Πώς μπορείς να το βάλεις στη διαδικασία να κατανοήσει μια τόσο σκληρή αλήθεια, όσο η Γενοκτονία, χωρίς να νιώσει αισθήματα μίσους κι εκδίκησης, αν όχι με ένα παιδικό παραμύθι;

Το στοίχημα ήταν μεγάλο αφού θα έπρεπε η Γενοκτονία των Ποντίων να φτάσει στα παιδιά με τρόπο που δεν θα τα πληγώσει αλλά θα τους διδάξει την ιστορική αλήθεια.

Το παραμύθι Νεράιδες & Υπερήρωες του Πόντου, σύμφωνα με ανάρτηση της Αγγελικής Παμπουκίδου στο facebook, «είναι μια ταπεινή προσπάθεια απάντησης σε ανάλογους προβληματισμούς κι απορίες, που θα μπορούσε ο καθένας να έχει. Άλλωστε η ιστορία και το παρελθόν μας είναι η σύνδεσή μας με τις ρίζες μας, ο τρόπος για να δούμε από πού ξεκινήσαμε και πού μπορούμε να φτάσουμε. Μας βοηθά να κατανοήσουμε τη θέση μας στον κόσμο και να κοινωνικοποιηθούμε, γιατί έτσι συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μέλη μιας κοινωνίας με έντονους δεσμούς μεταξύ μας, αλλά κι ότι έχουμε περισσότερα στοιχεία που μας ενώνουν, παρά που μας χωρίζουν…».