20 Μάιος 2014, 11:33 - Τελευταία Ενημέρωση: 5 Σεπτέμβριος 2014, 19:14

Ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Ποντιακή Νεολαία Φλώρινας

  • Ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Ποντιακή Νεολαία Φλώρινας

Ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Ποντιακή Νεολαία Φλώρινας. Ακολουθεί το δελτίο τύπου για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Διεκδικούμε

Την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από την Τουρκία και τη Διεθνή Κοινότητα. Οι ψυχές των 750.000 προγόνων μας που αδίκως βασανίστηκαν, σφαγιάσθηκαν και εξοντώθηκαν από τις ορδές του Κεμαλικού καθεστώτος και από τους Νεότουρκους κατά τα έτη 1916-1923, φτερουγίζουν πάλλευκες και ζητούν δικαίωση.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ο όρος γενοκτονία προέρχεται από την νομική επιστήμη. Πριν από το 1944-48 δεν υπήρχε στο λεξικό καμιάς χώρας. Σύμφωνα με την 9/12/1948 Σύμβαση του ΟΗΕ, η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με το ν.δ. 3091/1954 προβλέπει ότι η γενοκτονία είναι:

Α) Ο φόνος των μελών μιας εθνικής εθνολογικής φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.

Β) Η σοβαρή βλάβη της σωματικής η διανοητικής ακεραιότητας τους.

Γ) Η από πρόθεση υποβολή της ομάδας σε συνθήκες διαβίωσης οι οποίες μπορούν να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της.

Δ) Η λήψη μέτρων που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων στους κόλπους αυτής της ομάδας.

Ε) Η αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας τέτοιας ομάδας σε μια άλλη, όταν και μόνο οι πράξεις αυτές έχουν ως πρόθεση τη μερική ή ολική καταστροφή της ομάδας αυτής.

Το τέλος της ιστορίας του Πόντου επήλθε βίαια με την απάνθρωπη αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, με τη συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί για να επιτύχουν τον εκτουρκισμό των χριστιανικών μειονοτήτων, αποφάσισαν, με την ανοχή της  Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας, να προχωρήσουν στον αφανισμό των Ελλήνων του Πόντου.

Γιατί στις 19 Μαΐου;

19 Μαΐου 1919 η μέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου και ξεκίνησε η δεύτερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Έναν κερίν Καλομηνά, ημέραν δέκα εννέα,

(Ένα κερί το Μάιο ημέρα δέκα εννέα)

Θ’ αφτύνω και θ’ αροθυμώ, εσας τοι δοξασμένους. 

(θα ανάψω και θα θυμηθώ εσάς τους δοξασμενους)

Γουρπάν’ εγίνουστουν εσείν,εμείς να λευτερούμες. 

(Θυσία γίνατε εσείς, εμείς να λευτερωθούμε)

Σώμαν και ψ’χην εδέκατεν,θυμίαμαν’ς σον Πόντον.

(Σώμα και ψυχή δώσατε λιβάνι για τον Πόντο)

Τα μέκια ’σουν πολλά κι αγνά κι εμείς πουγαλεμένοι,

(οι κόποι σας πολλοί και αγνοί και εμείς ταλαιπωρημένοι)

Πατρίδαν άλλο κι αν εφτάς,Πατρίδαν έναν ένι.     

(Πατρίδα άλλη κι αν κάνεις, Πατρίδα μία είναι.)

Τρείς γενοκτονίες, ένας θύτης

Ποντιακή Νεολαία Φλώρινας