Αποστασία

Δεν έτρεφα ανεδαφικές ελπίδες ότι ο Έλληνας, ώριμος πια μετά από τις δυσάρεστες εμπειρίες των τελευταίων χρόνων, θα έπαιρνε την απόφαση ν’ αποτινάξει το ζυγό του κομματικού φεουδαλισμού. Tα φαινόμενα της αποδόμησης σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής εδώ και καιρό εμφανίζονται σε κοινή θέα, χονδροειδέστατα και χωρίς προσχήματα. Δεν είναι, επομένως, ότι ο λαός δεν είδε ή δεν κατάλαβε. Παρ’ όλα αυτά, ήθελα να είμαι ρεαλιστής. Όπως διαφαίνεται από τα άρθρα μου στο διάστημα πριν από τις τελευταίες εκλογές, αυτό που περίμενα δεν ήταν κάποια ολική ανατροπή. Ήλπιζα, όμως, ότι ένα σχετικά μεγαλούτσικο τμήμα του εκλογικού σώματος θα αποφάσιζε να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα στο φαυλεπίφαυλο κομματικό κατεστημένο.

Δεν είχα την ψευδαίσθηση ότι θα γκρεμιστεί μεμιάς ο κομματικός φεουδαλισμός∙ ήλπιζα, όμως, ότι θα τρίξουν τα θεμέλιά του. Ότι θα δημιουργηθούν σε αυτά κάποιες ρωγμές.

Υποθέτω ότι το γεγονός αυτό θα βοηθούσε κάποιες μέχρι τώρα αφανείς δυνάμεις του ελληνισμού ν’ αναθαρρήσουν και να αρχίσουν σιγά-σιγά να διεκδικούν τη θέση τους στο πολιτικό προσκήνιο. Δεν μιλάω συγκεκριμένα. Ας μη νομίζει ο αναγνώστης ότι έχω πληροφορίες ή γνωρίζω τα πρόσωπα και τα πράγματα κάποιας μοντέρνας «Φιλικής Εταιρείας» που περιμένει την ευκαιρία της και τα παρόμοια. Απλώς κάνω μια εύλογη εικασία βασισμένος στις πιθανότητες.

Όπως είμαι απολύτως βέβαιος ότι ανάμεσα σε εκατομμύρια Έλληνες υπάρχουν ανεπανάληπτα ταλέντα κάθε είδους, έτσι είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και προσωπικότητες που έχουν τα χαρίσματα που απαιτούνται, αλλά και την εντιμότητα και την ηθική συγκρότηση ώστε να διοικήσουν τη χώρα αποτελεσματικά, δημιουργικά και υπέρ του κοινού συμφέροντος. Ωστόσο, στο πολιτικό οικοσύστημα της πατρίδας μας όλα αυτά τα χαρισματικά άτομα στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα ευδοκιμήσουν, κι έτσι θα παραμείνουν αναξιοποίητα. Κάποιες εξαιρέσεις σε αυτή την σκληρή πραγματικότητα είναι αναμενόμενο να υπάρξουν, αλλά αυτό είναι σταγόνα στον ωκεανό.

Τέλος πάντων… αυτό που ευχόμουν δεν συνέβη.

Στις τελευταίες εκλογές επικροτήθηκε, επιδοκιμάστηκε, ανταμείφθηκε και τιμήθηκε διά ψήφου το κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Όταν τα ποσοστά των γνωστών για τα πεπραγμένα τους τριών πρώτων κομμάτων αγγίζει το 80%, τι άλλο να πει κανείς; Συνεχίζει ο Έλληνας να προτιμά την ψευδαίσθηση της ασφάλειας των κομματικών μαντριών. Είναι κατασταλαγμένος και απόλυτος. Δεν διανοείται καν το ενδεχόμενο μιας περιπέτειας για την εκζήτηση γνησιότερης δημοκρατίας και πολιτειακής οργάνωσης αντάξιας της ιστορίας και του πολιτισμού του. Προφανώς είναι ευχαριστημένος από τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα του πολιτικού συστήματος. Είναι ήσυχος σε σχέση με το πού φαίνεται πως παν τα πράγματα στην πατρίδα κι από τη ζωή του γενικώς – αλλιώς δεν εξηγείται.

Ανύπαρκτο θεσμικό πλαίσιο για τη διασφάλιση χρηστής διακυβέρνησης, πολυνομία, ανομία, δημογραφικό, μαζική εισροή μουσουλμάνων στο θρήσκευμα μεταναστών, οικονομική δυσπραγία, ανεργία, αντικίνητρα για την επιχειρηματικότητα και την πρωτογενή παραγωγή, κακή δημόσια διοίκηση, ευτελής κι επιφανειακή παιδεία, ανυπόληπτα και κακώς στελεχωμένα πανεπιστήμια, εξευτελιστικές υποχωρήσεις σε εθνικά θέματα. Όλα αυτά και άλλα κακώς κείμενα που λίγο έως πολύ όλοι γνωρίζουμε και βιώνουμε, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα.

Αυτά τα ζητήματα, όπως έχουν εξελιχτεί με την ευθύνη του πολιτικού συστήματος και του ελληνικού λαού που φανατικά το υποστηρίζει και το στηρίζει με την ψήφο του εδώ και δεκαετίες, έχουν πλέξει τον ιστό της αράχνης γύρω από το βασανισμένο κορμί της πατρίδας. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται τυχαία. Η μαζική μετανάστευση μουσουλμάνων μέσω Τουρκίας συνδυάζεται με την επιθετικότητα αυτής της μουσουλμανικής χώρας, την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα και με τη μετανάστευση νέων Ελλήνων στο εξωτερικό∙ επίσης με τη φαιδρή, αντιεπιστημονική κι ανοίκεια ονοματοδοσία στο κρατίδιο που έχει για πρωτεύουσά του τα Σκόπια. Κι όλα αυτά με τη σειρά τους δεν είναι άσχετα με το είδος και το ύφος της παραφθοράς των μαθημάτων της Ιστορίας και των Θρησκευτικών στα σχολεία.

Σε συνάφεια, βέβαια, είναι και η δημιουργία τμήματος Ισλαμικών Σπουδών μέσα στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ.

Τι να πει κανείς και για τον επικοινωνιακό ορυμαγδό των τελευταίων χρόνων σχετικά με τον… «άλλο», με τον… «διαφορετικό»; Ή για τη θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια με την οποία εκφέρονται οι όροι «πολυπολιτισμικότητα» και «ετερότητα». Συνέδρια, ημερίδες, εκδηλώσεις, θεματικές εβδομάδες στα σχολεία, άρθρα, βιβλία, ταινίες, θεατρικά έργα, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές∙ χαμός…! Πλήθος επιδοτούμενων διανοητών και καλλιτεχνών επί το έργον. Είναι ένα ζήτημα κι αυτό, δεν λέω… Αλλά να σου μιλάει το σύμπαν 157 φορές τη μέρα γι’ αυτό, δεν είναι λογικό… Κάτι τρέχει, σωστά; Δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για συστηματική προετοιμασία και διαμόρφωση της κοινής γνώμης, για να δεχτεί ευκολότερα τις αλλαγές που επίκεινται.

Στην ευρύτερη εικόνα των πραγμάτων, επικροτούμε με την ψήφο μας το μετασχηματισμό της Ελλάδας σε κάτι που εκ των πραγμάτων θα αδυνατεί να υποστηρίξει αξιόπιστα τις διαχρονικές αξίες του ελληνικού κι ορθόδοξου πνεύματος προς ωφέλεια της οικουμένης. Τώρα πια είναι ξεκάθαρο∙ δεν μπορεί κανείς να πει «δεν γνώριζα» ή «ξεγελάστηκα». Πρόκειται για μια αδιανόητη αποστασία και εκτροπή από την ευλογημένη αποστολή του ελληνισμού. «Την ασέβειαν αυτών στενάξω, ή την αμαθίαν βδελύξομαι;», θα ’λεγε για την περίπτωσή μας ο Μέγας Βασίλειος. Οι αποστασίες έχουν, όμως, συνέπειες…