20 Ιούνιος 2019, 09:43 - Τελευταία Ενημέρωση: 20 Ιούνιος 2019, 08:33

Κοινή στάση Τσίπρα-Αναστασιάδη έναντι της Τουρκίας στη Σύνοδο Κορυφής

  • Κοινή στάση Τσίπρα-Αναστασιάδη έναντι της Τουρκίας στη Σύνοδο Κορυφής
    (Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Αλέξανδρος Βλάχος)

Οι τουρκικές ενέργειες στην Ανατολική Μεσόγειο είναι το ζήτημα που αναμένεται να κυριαρχήσει στη Σύνοδο Κορυφής που ξεκινά το απόγευμα στις Βρυξέλλες. Αθήνα και Λευκωσία, όπως φάνηκε και στο ανακοινωθέν του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων, βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή, επιμένοντας στην ανάγκη να επιβληθούν κυρώσεις στην Άγκυρα.

Οι Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Αναστασιάδης αναμένεται να ζητήσουν από τους 26 ηγέτες την ταχεία εξέταση και υιοθέτηση μέτρων, όσο η Τουρκία επιμένει στην προκλητική της συμπεριφορά.

Κυβερνητικές πηγές από την Αθήνα μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τόνισαν ότι το συγκεκριμένο αίτημα δεν είναι μόνο ένδειξη αλληλεγγύης προς την Κύπρο, αλλά και ένδειξη της ευρύτερης αποτρεπτικής πολιτικής κινδύνων. Τόσο η Ελλάδα όσο και οι Κύπρος, σημειώνουν οι ίδιες πηγές, καταδικάζουν με τον πλέον σαφή τρόπο τις παράνομες ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ και τονίζουν ότι έχουν επιπτώσεις στις ευρωτουρκικές σχέσεις.

Δίνοντας το κλίμα από τις Βρυξέλλες, αξιωματούχος της Κομισιόν είπε χθες ότι ο Νίκος Αναστασιάδης μπορεί να βασίζεται στην αλληλεγγύη των ομολόγων του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Μάλιστα, εξέφρασε την ελπίδα ότι τα συμπεράσματα που υιοθέτησε ομόφωνα το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων θα εγκριθούν από τους «28». Βέβαια, η πήχης για την υιοθέτηση συγκεκριμένων μέτρων παραμένει χαμηλά, και αυτό που τονίζεται είναι ότι το πιο σημαντικό σε αυτή τη φάση είναι να υπάρξει ένα κείμενο με ίδια ή παρόμοια γλώσσα με το κείμενο συμπερασμάτων του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων, «καθώς αυτό θα δώσει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση».

Ένα ακόμα θέμα που θα συζητηθεί στη διήμερη Σύνοδο Κορυφής είναι τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν την ηγεσία των ευρωπαϊκών θεσμών. Η πρώτη προθεσμία εκπνέει στις 2 Ιουλίου, οπότε και θα πρέπει να εκλεγεί ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν. Ο Αλέξης Τσίπρας στηρίζει την υποψηφιότητα του  Φρανς Τίμερμανς από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, επιμένοντας στην ανάγκη ανάδειξης μιας ενωτικής προσωπικότητας η οποία δεν θα συντηρεί τον διχασμό μεταξύ Βορρά και Νότου.