29 Ιανουάριος 2019, 18:14 - Τελευταία Ενημέρωση: 29 Ιανουάριος 2019, 17:18

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ένα καμάρι του ποντιακού ελληνισμού, ο Χρήστος Αντωνιάδης

  • Ένα από τα τραγούδια που είχε γράψει ο Χρήστος Αντωνιάδης (βίντεο: Apo Keisoglis)

Σαν σήμερα το 2013 έφυγε από τη ζωή από καρδιακή ανακοπή (σε ηλικία μόλις 63 ετών) ο Χρήστος Αντωνιάδης, ο οποίος αποτέλεσε καμάρι του νεότερου ποντιακού ελληνισμού, τόσο ως σπουδαίος επιστήμονας στην ιατρική όσο και ως στιχουργός. Την επομένη χιλιάδες φίλοι, συνεργάτες αλλά και απλός κόσμος τον συνόδευσαν στο τελευταίο ταξίδι του στην Ξηρολίμνη της Κοζάνης, όπου είχε γεννηθεί σε ποντιακή προσφυγική οικογένεια από τη Ματσούκα.

Ασχολήθηκε με πάθος με την ποντιακή μουσική. Είχε τη μοναδική ικανότητα να περιγράφει σύγχρονες μορφές ζωής και καταστάσεις μέσα από αυθεντικά στιχουργήματα.

Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης στο 40ήμερο μνημόσυνο του επιστήθιου φίλου του είχε πει: «Οι ευαισθησίες του εκδηλώθηκαν μέσα από τη φαντασιακή διάσταση του ποντιακού τραγουδιού: εκεί ο Χρήστος μεγαλούργησε, μας έκανε όλους μας να δακρύσουμε, να ταξιδέψουμε στον Πόντο, να σκάψουμε μέσα μας, να αναβιώσουμε τον νοσταλγικό εαυτό μας... Τραγούδησε τον πόνο της απώλειας της πατρίδας, το μόχθο και τον έρωτα, την αγάπη και την πίστη σε αξίες».

Τα τραγούδια που έγραψε ακούγονται καθημερινά από όλους του ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας που παρουσιάζουν ποντιακό πρόγραμμα, και συνοδεύουν κάθε πολιτιστική εκδήλωση, γλέντι, γιορτή και χαρά, σε κάθε γωνία της Γης όπου ζουν Πόντιοι. Τραγούδια που περιγράφουν με τρόπο μοναδικό τις αλησμόνητες πατρίδες και τα βάσανα της προσφυγιάς, αναδεικνύουν μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας και υμνούν τις ανθρώπινες σχέσεις και τον έρωτα. «Την πατρίδα μ’ έχασα», «'Σ σα ξένα είμαι Έλληνας και 'ς σην Ελλάδα ξένος», «Πατρίδα μ’ αραεύω σε», «Μαυροθάλασσα», «Ορθοδοξία», «Χαρά» και «Χούι-χούι» είναι μερικά από αυτά, ενώ εκτός των άλλων απέδωσε στην ποντιακή διάλεκτο τη Μήδεια του Ευριπίδη.

Ο Χρήστος Αντωνιάδης αφιερώθηκε και στην επιστήμη. Υπήρξε επίκουρος καθηγητής Νευροχειρουργικής του ΑΠΘ και αργότερα λέκτορας, ενώ το 1982 αναγορεύτηκε διδάκτωρ στη Γερμανία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάζονταν ως νευροχειρουργός στο Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.