Θεόφιλος Πουταχίδης
27 Νοέμβριος 2018, 09:03

Άννας, Καϊάφας και τούμπαλιν

Με το ένα-δύο, στο ποδόσφαιρο, βγάζεις από τη μέση και ξεπερνάς τον αμυνόμενο. Με το ένα-δύο ο πυγμάχος σφυροκοπά και ρίχνει κάτω ζαλισμένο τον αντίπαλό του. Με το ένα-δύο εξαπατάται συστηματικά κι ο Έλληνας ψηφοφόρος. Τέτοιο συνδυασμό μετέρχεται και ο κομματικός φεουδαλισμός, για να διαιωνίζει την φθορά της πατρίδας και την αιμορραγία του έθνους προς ίδιον όφελος.

Τα γνωστά αριστερά και δεξιά, προοδευτικά και συντηρητικά κόμματα, πότε με το ίδιο όνομα, πότε με άλλο, εναλλάσσονται με την ψήφο του λαού στην εξουσία.

Προχωρά έτσι, με το σύστημα ένα-δύο, κανονικά και αδιατάρακτα η αποδόμηση της χώρας. Η Ελλάδα ως φυσική υπόσταση απειλείται, και ως πνευματική και πολιτιστική υπόσταση καταρρακώνεται. Πλησιάζουμε όλο και περισσότερο σε πολύ επικίνδυνα και αχαρτογράφητα νερά.

Στο πλαίσιο της θολής πολιτικής ψευτοδιανόησης του γραμμικού σχήματος αριστερά-δεξιά, ο ένας ανέρχεται στην εξουσία και αποδομεί, την ώρα που ο άλλος ασκεί κριτική εμφανιζόμενος ως ελπίδα δημιουργίας και προόδου. Μετά την υπερψήφισή της από το λαό, κάθε νέα κυβέρνηση προδίδει ανερυθρίαστα την ελπίδα, παγιώνει εν πολλοίς την αποδόμηση των προηγούμενων και κάνει κι αυτή με τη σειρά της νέες ζημίες σε βάρος της πατρίδας. Το πολιτικό κόστος, έτσι, γίνεται μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Δεν πληρώνεται ποτέ κι από κανέναν οριστικά· απλώς αλλάζει χέρια με την εναλλαγή της εξουσίας.

Το πολιτικά κόμματα περισσότερο λειτουργούν ως φορείς επικοινωνιακής διαχείρισης του λαϊκού αισθήματος, ώστε να προχωρά σχετικώς ομαλά η εκφυλιστική διαδρομή της χώρας, και λιγότερο ως οργανισμοί παραγωγής και εφαρμογής ουσιώδους πολιτικής. Η καταφανής περιφρόνηση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας όπως την βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν ταιριάζει σε κανονική δημοκρατία. Από την άλλη, ο μαζικός και ανεξέλεγκτος αποικισμός της χώρας από αγνώστου ταυτότητας αλλοεθνείς σε τέτοιες διαστάσεις, μόνο σε χώρα η οποία έχασε κάποιον πόλεμο και είναι υπό κατοχή συνήθως συναντάται στην ιστορία.

Σε τέτοιες συνθήκες, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε οποιαδήποτε χώρα, είναι που ενεργοποιείται το ένστικτο της επιβίωσης του λαού. Σε τέτοιες στιγμές ο μέσος πολίτης αναγνωρίζει της ευθύνες του απέναντι στην ιστορία του έθνους στο οποίο ανήκει. Τέτοιες ώρες συναισθάνεται βαριά την ευθύνη απέναντι στα παιδιά του και στις μελλοντικές γενιές. Αντιλαμβάνεται καλύτερα το συμφέρον του· την προστασία της ποιότητας της ζωής του, της ελευθερίας του και των αρχών που νοηματοδοτούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εθνικής του υπόστασης.

Με λίγα λόγια, αφυπνίζεται η εθνική συνείδηση και ο πατριωτισμός του. Όχι απαραίτητα μόνο με όρους ιδεολογικούς και συναισθηματικούς, αλλά μάλλον με ρεαλισμό και πρακτικό πνεύμα.

Καταλαβαίνει πως πρέπει να πράξει τα δέοντα για να διατηρήσει τον τρόπο της ζωής και τις συνήθειές του· να υπερασπιστεί αυτά τα πράγματα, τα μεγάλα ή ακόμα και τα μικρά, που δίνουν νοστιμάδα στη ζωή του βρε αδερφέ!

Φαντάζομαι πως όταν αγωνίζεται κάποιος για αυτό που λέμε πατρίδα, δεν αγωνίζεται μόνο για την ελευθερία, την οικογένειά του και τους φίλους του. Δεν αγωνίζεται μόνο «υπέρ βωμών και εστιών». Ναι, αυτά είναι τα πιο σημαντικά. Αλλά με κάποιον αδιόρατο και κάπως ποιητικό τρόπο, νομίζω πως περνούν κι άλλα πράγματα από το μυαλό του. Ίσως περνούν καταιγιστικά από το μυαλό του εικόνες, ίσως και μυρωδιές.

Η αγαπημένη του παραλία, το παλιομποστάνι ή ο ελαιώνας του, το τσίπουρο που πίνει καθισμένος σ’ εκείνες τις κάσες τις πλαστικές με φίλους, η καζούρα στους άλλους, όταν κερδίζει η αγαπημένη του ομάδα. Ένα βαρκάκι στη θάλασσα, ένα ξύλινο κιόσκι στο δάσος, μια κουμαριά και μια ροδιά, ένα κάτασπρο ξωκκλήσι. Οι σαρδέλες στη σχάρα και οι καυτερές πιπεριές. Κι ο φραπές στην παραλία. Η γιαγιά με το μαύρο μαντίλι και τα χέρια στη μέση που τον κοιτάει περίεργα στο χωριό. Κι εκείνα τ’ αρχαία που στέκονται ακόμα, τα τζιτζίκια και η φωνή της ξεναγού.

Και βέβαια, η μυρωδιά του δάσους. Το θυμάρι, ο δυόσμος, η τσίκνα, τα γεμιστά στο φούρνο. Ο φρεσκοασβεστωμένος τοίχος, το λιβάνι, το παλιό εκείνο βιβλίο. Ο καπνός απ’ τις ξυλόσομπες στον κρύο αέρα.

Η αλμύρα της θάλασσας, το γιασεμί, οι ανθισμένοι πορτοκαλεώνες. Το μύρο, το κερί. Η ψαρόβαρκα, το λιοτρίβι, το φρεσκοκομμένο χόρτο.

Χάνουμε την πατρίδα μας λίγο-λίγο. Τα σημαντικά και τ’ ασήμαντα μαζί· όλα αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Χάνουμε την αξιοπρέπειά μας κι αυτοί μας παίζουν ένα-δύο. Μας ελέγχουν, μας κατευθύνουν, μας κατευνάζουν, μας κοιμίζουν, μας αποχαυνώνουν, μας τρομάζουν, μας δολώνουν, μας ξεγελούν, μας παραπληροφορούν, μας αποσυντονίζουν, μας διχάζουν, μας αγνοούν, μας προσβάλλουν, μας ταλαιπωρούν, μας εκμαυλίζουν με ψίχουλα. Με τέχνες άνοστες, με λόγια στείρα, με υποσχέσεις ψεύτικες… Η ίδια και η ίδια συνταγή. Απ’ το Α κόμμα στο Β κόμμα και τανάπαλιν· και πάλι απ’ την αρχή…

«Ουδείς βάλλει οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς». Μια ψήφο χρειάζεται για να δοθεί το μήνυμα. Όσοι δεν έχουν εξαρτήσεις, όσοι έχουν την καρδιά να εγερθούν πάνω από μικροσυμφέροντα, όσοι βρουν το καθαρό μυαλό και το κουράγιο… ας δώσουν ένα μήνυμα στον κομματικό φεουδαλισμό στο σύνολό του! Ίσως να μην τον γκρεμίσουμε μεμιάς. Αρκεί να διανοίξουμε ρωγμές, για να περάσουν οι πρώτες ακτίνες της ελπίδας.