17 Νοέμβριος 2018, 09:57 - Τελευταία Ενημέρωση: 17 Νοέμβριος 2018, 09:18

Δυο λόγια για τον Στάθη Αμαραντίδη («Συμούλτ’ς») από την εγγονή του, Σοφία

  • Δυο λόγια για τον Στάθη Αμαραντίδη («Συμούλτ’ς») από την εγγονή του, Σοφία

Ο Στάθης Αμαραντίδης («Συμούλτ’ς») γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1920 στο χωριό Γιαννακάντων της περιοχής της Άνω Ματσούκας της Τραπεζούντας. Το 1922 ο πατέρας του Κωνσταντίνος, πρόεδρος του χωριού Γιαννακάντων εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Καπνοχώρι (Σοφουλάρ’) της Κοζάνης. Έχασε τη μητέρα του σε μικρή ηλικία, ενώ είχε και δύο αδέρφια, τον Σάββα και την Ελένη. Ήταν επίσης ετεροθαλής αδερφός από την ίδια μητέρα με έναν άλλο πιστό και σπουδαίο λειτουργό της ποντιακής μουσικής παράδοσης, τον Χριστόφορο Χριστοφορίδη («Στοφόρον»).

Ο αδερφός του Σάββας, με τον οποίο είχαν έναν χρόνο διαφορά ηλικίας, έπαιζε επίσης λύρα αλλά έφυγε και αυτός νέος από τη ζωή. Ο Στάθης ήταν αυτοδίδακτος και ξεκίνησε να παίζει λύρα έναν χρόνο μετά το θάνατο του αδερφού του.

Εκτός από πολύ καλός λυράρης ήταν εξίσου καλός χορευτής του χορού σέρρα και είχε ιδιαίτερο χάρισμα στη σύλληψη στίχων. Συχνά σημείωνε δίστιχα σε πρόχειρα χαρτάκια, ακόμα και σε πακέτα τσιγάρων. Ο γιος του –και μεγάλος λυράρης και τραγουδιστής– Γιώργος Αμαραντίδης συνέλεξε και διέσωσε πολλά από αυτά, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις συμπεριλάμβανε και στις δισκογραφίες του. Δύο πολύ γνωστά τραγούδια, τα «Καλέσα έν’ η πεθερά» και «Ασ’ όλιo προκομέντσα έν η νύφε τη Δεύτερα», καθώς και πολλά άλλα που στη συνείδηση του ποντιακού λαού θεωρούνται παραδοσιακά, είναι σε στίχους του Στάθη Αμαραντίδη εκτελεσμένα από τον γιο του Γιώργο.

Ο Στάθης Αμαραντίδης πρωτοστατούσε σε γλέντια και μουχαπέτια, όσοι τον γνώριζαν έλεγαν πως ήταν πρόσχαρος και φιλικός. Παράλληλα ήταν πάντα ένας καλός και εργατικός οικογενειάρχης. Με τη γυναίκα του Σοφία απέκτησαν τρία παιδιά, τον Γιώργο, τον Κώστα και τον Σάββα.

Έφυγε νωρίς από τη ζωή το 1976 σε ηλικία 56 ετών σε τροχαίο ατύχημα έξω από το χωριό του Καπνοχώρι, κατά την επιστροφή του από τα χωράφια, επιβαίνοντας στο κάρο του. Η συμβολή του στη διάσωση της ποντιακής μουσικής παράδοσης θεωρείται πολύτιμη, όπως αξιοποιήθηκε και συνεχίστηκε από τον γιο του, Γιώργο Αμαραντίδη.

  • Το κείμενο είναι της εγγονής του «Συμούλ», Σοφίας Αμαραντίδου, και αναρτήθηκε στη σελίδα της Ένωσης Ποντίων Ματσούκας στο facebook.