Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Έτσι είναι οι παλιόψαθες (των εθνών): εύφλεκτες∙ κι όποιον πάρει ο χάρος. Αλίμονο στον κοσμάκη που δεν φταίει σε τίποτε. Έμπρακτη στήριξη, βοήθεια, συμπόνοια, δάκρυα, προσευχή και σιωπή – πώς ν’ αμβλυνθεί αυτός ο πόνος;

Ακόμα και την ημέρα του εορτασμού της λεγόμενης «Αποκατάστασης της Δημοκρατίας», η αρρώστια που κατατρώγει και τη δημοκρατία και την έρμη τη χώρα μας, θέρισε πάλι τόσο κόσμο.

Στην αρθρογραφία μου, όλον αυτό τον καιρό, έγραψα πολλά γι’ αυτήν την αρρώστια. Προσπάθησα ν’ αναλύσω τα αίτια και ν’ αναδείξω την παθογένεια και όλες τις πτυχές του μηχανισμού της με πάσα λεπτομέρεια. Αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς, με αγάπη, φιλοπατρία και πόνο ψυχής έγραψα∙ κι όσοι νομίζουν ας «βάλουν βάση εις τα γραφόμενά μου».

Βλέπετε, η «Αποκατάσταση της Δημοκρατίας» στην πατρίδα μας δεν υπήρξε ποτέ άρτια και πλήρης. Κι έτσι, ο τρόπος που κυβερνιόμαστε μοιάζει περισσότερο με έναν ιδιότυπο κομματικό φεουδαλισμό παρά με οτιδήποτε άλλο. Μοιάζει η κρατική μας οντότητα με μια κλινική που στελεχώθηκε με λανθασμένο τρόπο κι ευνοιοκρατικά με μέτριους και κακούς χειρουργούς. Κι εκεί που τα διεθνώς αποδεκτά ποσοστά θανάτων σε τέτοιες κλινικές είναι 2%, στη δική μας είναι 40%. Ούτε 4%, ούτε 10% είναι, για να πει κανείς ότι μπορεί να έτυχε έτσι φέτος, ας το δούμε καλύτερα. Το 40% δεν μπορεί να είναι τυχαίο∙ δεν τρώγεται με τίποτα, δεν δικαιολογείται. Πάνω σ’ αυτό αξίζει να διαβάσει ξανά κανείς τις πρώτες παραγράφους ενός παλιότερου άρθρου μου με τίτλο «Ονειρεμένη φυλακή».

Σίγουρα, μερικά πράγματα είναι αναπόφευκτα μέσα στη ζωή. Και φυσικές καταστροφές θα γίνουν, κι ατυχήματα θα υπάρξουν, και κακές στιγμές, αμέλειες κι ανθρώπινα λάθη. Αυτό, μας λένε οι στατιστικές, πως είναι το 2% – άντε το 4%. Έξι να το κάνω εγώ για σένα που λες (αν και δε συμφωνώ μαζί σου) πως Ελλάδα είμαστε και πως Γερμανία (στην οργάνωση και στην πειθαρχία) δεν θα γίνουμε ποτέ…

Μέχρι το 40 τι γίνεται, όμως, βρε παιδιά; Ζωούλες ανθρώπινες, θαυμάσιες και μοναδικές είν’ αυτά τα νούμερα!

Αν είχε στόμα και μιλιά ο αδικοχαμένος, νά τι θα μας έλεγε: Εμένα κόπηκε τώρα το νήμα της ζωής μου πάνω στη γη και γυρισμός δεν είναι. Είμαι τώρα στην πάνω εκκλησία τη θριαμβεύουσα κι εδώ το χρήμα που μετράει είν’ άλλο. Μνημόσυνα να μου κάνετε και προσευχές, να λέτε «Θεός σχωρέσ’ τον»∙ αυτά μετράν εδώ. Αλλά –για εσάς πιο πολύ το λέω– θα πρέπει να βάλετε μια μετάνοια καλή, στρωτή, καλογερίστικη που λένε, στους συγγενείς και στους αγαπημένους μας που αφήσαμε πίσω και πονούν. Ότι άδικα φύγαμε.

Κι αυτό που φαντάζομαι να λέει, δεν είναι τυχαίο. Βλέποντας τα πράγματα από πάνω με άλλη προοπτική, μας καλεί να μεταστρέψουμε το νου μας, ν’ αλλάξουμε τη νοοτροπία μας (μετά-νοια). Έτσι θα συλλυπηθούμε τους χαροκαμένους∙ προνοώντας και προλαμβάνοντας τους επόμενους άδικους κι αναπάντεχους χαμούς. Πρέπει να μαζέψουμε τα ποσοστά των απωλειών της κλινικής μας στα διεθνώς αποδεκτά επίπεδα. Να ήταν μαγαζί, θα το κλείναμε∙ μα έλα που οι χώρες δεν είναι μαγαζιά!

Οι φωνές των αδικοχαμένων δεν με αφήνουν να ησυχάσω. Κι έτσι, ονειρεύομαι την ολοκληρωτική πολιτική μετάνοια και στροφή. Αυτήν που θα φέρει τη σαρωτική αλλαγή ολόκληρου του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού στις επόμενες εκλογές. Κι όταν εννοώ ολόκληρου, εννοώ ολόκληρου. Να με συγχωρήσουν τα καλά κόμματα που είναι μέσα στη Βουλή κι οι καλοί μας πολιτικοί, αν αδικώ και κάποιους που αξίζουν. Αλλά τι να κάνουμε εδώ που έχουμε φτάσει; Άλλωστε, κι αν δεν μπουν στη Βουλή, δεν είναι πως θα μείνουν άνεργοι ή πως θα πεινάσουν.

Τι να κάνουμε… τόσοι μ’ αδίκησαν κι εμένα ως απλό ψηφοφόρο ξανά και ξανά! Ας αδικήσω κι εγώ κάποιον καλό πολιτικό τώρα – δεν πειράζει.

Ονειρεύομαι πως θα βρω για να ψηφίσω κάτι γνησίως δημοκρατικό και πατριωτικό που θα εμφορείται από τις φιλάνθρωπες αρχές του ελληνικού κι ορθόδοξου ήθους. Κάτι καινούργιο. Δεν ψάχνω για παράλογους δήθεν επαναστάτες κι αιθεροβάμονες, αλλά για λογικούς ανθρώπους με δημοκρατικό ήθος. Έξυπνους, δημιουργικούς, ρεαλιστές, ανθρωπιστές, μετριοπαθείς και θαρραλέους συνάμα.

Τέτοιους που να μη μεγαλορρημονούν απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις από τα μπαλκόνια σαν τίποτε ποντίκια που βρυχώνται. Κι όταν πάνε εκεί και τους προτείνει ο ισχυρός το 60 για την αυτοκρατορία του και το 40 για την Ελλάδα, αυτοί από μόνοι τους ν’ αντιπροτείνουν 90 για την αυτοκρατορία και 10 όχι για την Ελλάδα που εκπροσωπούν, αλλά για την πάρτη τους. Κορόιδο είναι ο κάθε ισχυρός ξένος ν’ αρνηθεί τέτοια συμφωνία; Τι τον νοιάζει αν ο Έλληνας πτωχεύει, πεινάει, αυτοκτονεί, ξενιτεύεται, ξυλοκοπιέται από ληστές στο δρόμο ή στο σπίτι του, καίγεται και θαλασσοπνίγεται; Αυτός τον δικό του λαό νοιάζεται πρωτίστως.

Με αξιοκρατία, εντιμότητα, ανιδιοτέλεια και νοικοκυροσύνη και το 40% στο πάρε-δώσε με τους ισχυρούς (που άνετα περιλαμβάνει όλα τα δίκαια αιτήματα και εθνικά θέματα του σύγχρονου ελληνισμού κι αφήνει και περίσσεμα κέρδους), γίνηκε η Ελλάδα Ελβετία της μεσογείου. Αν συνεχίσουμε, όμως, να πηγαίνουμε ως ψηφοφόροι-πρόβατα από το ένα υφιστάμενο μαντρί στ’ άλλο, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.