Ενόψει του 8ου Παγκοσμίου Συνεδρίου της ΔΙΣΥΠΕ

Αυτό που έμαθα στο πέρασμα του χρόνου είναι να ξεχωρίζω τους ανθρώπους με μέτρο την αρετή, την ηθική, και την πνευματική τους συγκρότηση. Με βάση την παιδεία και την πορεία τους στη ζωή. Διαφορετικά, θα ήταν περιττά τα «βιογραφικά» για να στελεχωθούν αξιοκρατικά θέσεις και έδρες. «Από τα σωστά πολιτεύματα καλύτερο είναι εκείνο που διοικείται από τους καλύτερους» λέει ο Αριστοτέλης για να τονίσει τη σημασία που έχει η προσωπική αξία στη βελτίωση των θεσμών.

Σε σχέση λοιπόν με τη διεξαγωγή του 8ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ΔΙΣΥΠΕ, στις 5 και 6 Αυγούστου 2017, θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ μια άποψη. Να πω κοντολογίς ότι τις αλλαγές στην πολιτική και τον πολιτισμό δεν τις φέρνουν οι αριθμοί αλλά τα πρόσωπα.

Θεωρώ πως λίγη σημασία έχει αν το ΔΣ της ΔΙΣΥΠΕ αποτελείται από 18, 21 ή 31 άτομα. Το σημαντικό είναι ποια είναι τα άτομα αυτά. Ποιες είναι οι περγαμηνές τους και ποια τα προσόντα τους. Ποια η θέση και η προσφορά τους στην κοινωνία την οποία ζουν. «Είς εμοί μύριοι, εάν άριστος η» λέει ο Ηράκλειτος. Δηλαδή ο ένας για μένα ισοδυναμεί με δέκα χιλιάδες, αν είναι άριστος.

Παρότι η ΔΙΣΥΠΕ έκανε δύο καταστατικές συνελεύσεις ενόψει του 8ου παγκόσμιου συνεδρίου της, η μόνη που συμμετείχε ήταν η ΠΟΕ. Σε καμία δεν παρευρέθηκαν οι ομοσπονδίες του εξωτερικού. Αντ’ αυτού, σε επιστολή που υπογράφουν από κοινού οι πρόεδροι των ομοσπονδιών Ευρώπης, Αμερικής και Αυστραλίας, από τις 31 του Μάη, προτείνουν τα εξής:

Να δημιουργηθούν πέντε περιφέρειες. Το ΔΣ της ΔΙΣΥΠΕ να αποτελείται από δεκαοκτώ μέλη, έξι από τα οποία θα εκπροσωπούν την ΠΟΕ και δώδεκα τις περιφέρειες του εξωτερικού. Τέλος να αναβληθεί το 8ο συνέδριο για έξι μήνες.

Ο αριθμός των μελών ενός ΔΣ ορίζεται με βάση τους καταστατικούς του στόχους και το μέγεθος των θεμάτων του. Αυτά καθορίζουν τον αριθμό των μελών του και βεβαίως όχι η διαμόρφωση συσχετισμών και πλειοψηφιών εντός αυτού.

Γίνομαι πιο σαφής. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι το κυριότερο θέμα με το οποίο ασχολείται η ΔΙΣΥΠΕ. Άρα η στελέχωση του Διοικητικού της Συμβουλίου είναι καλό να γίνεται από πρόσωπα ανάλογης επιστημονικής βαρύτητας, μερικά από τα οποία είναι καλό να ορίζονται αριστίνδην για την ποιοτική του στελέχωση. Διότι το θέμα της Γενοκτονίας ως θέμα ιστορικό, καλύτερα το υποστηρίζουν οι ιστορικοί. Ως θέμα νομικό καλύτερα το υπερασπίζονται οι νομικοί, και ως θέμα πολιτικό καλύτερα το χειρίζονται οι πολιτικοί. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο το ΔΣ της ΔΙΣΥΠΕ να στελεχώνεται –εκτός από τους εκπροσώπους των ομοσπονδιών– κι από ιστορικούς, νομικούς, πολιτικούς, καθώς και πρώην διπλωμάτες, που διαθέτουν ανάλογη εμπειρία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. «Ο καθείς και τα όπλα του» λέει ο Ελύτης.

Θεωρώ, επίσης, πως στη στελέχωση του ΔΣ της ΔΙΣΥΠΕ πρέπει να υπάρχει μια κάποια αναλογικότητα, δίχως ωστόσο να εξασφαλίζει πλειοψηφία στη μία ή την άλλη πλευρά, αφού οι συνιστώσες που έχουν διαμορφωθεί εντός της ΔΙΣΥΠΕ είναι δύο: Του εξωτερικού και του εσωτερικού. Ένωση στον ποντιακό χώρο, όπου υπάρχει παραπάνω από ένας, δυστυχώς δεν υφίσταται!

Όντας στο ΔΣ της ΔΙΣΥΠΕ στην τρέχουσα θητεία, διαπίστωσα ότι οι δυνατότητες που έχει είναι περιορισμένες. Γι’ αυτό και πρέπει να ενισχυθεί με κριτήρια ουσιαστικά.

Να στελεχωθεί με πρόσωπα που ανταποκρίνονται στο μέγεθος των θεμάτων που έχει να λύσει. Χρειάζεται ανθρώπους με εξειδικευμένη γνώση και διεθνή αναγνώριση. Κι αν κάποιος από αυτούς δεν είναι Πόντιος, δεν χάλασε ο κόσμος. Εξάλλου, το να είναι κανείς Πόντιος από μόνο του δεν φτάνει για όλα. Ο Καλπούζος με το βιβλίο του Σέρρα ανέδειξε τον Πόντο όσο λίγοι Πόντιοι. Εκδηλώσεις σαν κι αυτή που έγινε στο Λονδίνο είναι αναγκαίες και πρέπει να ακολουθήσουν κι άλλες.

Πιστεύω ότι οι σύλλογοι της ΔΙΣΥΠΕ σε κάθε χώρα, σε συνεργασία με το ελληνικό οικονομικό, επιστημονικό και πολιτικό λόμπι που ζει σ’ αυτήν, τους συλλόγους των άλλων χριστιανικών λαών που έχουν υποστεί γενοκτονία από την Τουρκία, την εκεί πολιτεία, και με τη στήριξη της Ελλάδας, μπορούν να πετύχουν πολλά. Και, φυσικά, πάντα και παντού μένει επίκαιρη κι αναλλοίωτη του Δημοσθένους η ρήση: «δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων».