Ίρις Σταθάκου
8 Φεβρουαρίου 2017, 09:06

Κυβερνητική… κρυψίνοια

Έντονη αντιπαράθεση μεταξύ αξιωματικής αντιπολίτευσης και Μεγάρου Μαξίμου έχει πυροδοτήσει η παρουσία του πρωθυπουργού στο Παρίσι κατά την επιστροφή του από τη Λισαβόνα. Ο πρωθυπουργός παρευρέθη στη Λισαβόνα, όπου έλαβε χώρα η Σύνοδος των Χωρών του Νότου, από τις 27/01/2017 μέχρι και τις 29/01/2017, και την ίδια ημέρα πραγματοποίησε (κρυφή) στάση στο Παρίσι, όπου και συναντήθηκε –επίσημα μεν με την ιδιότητά του, ινκόγκνιτο δε ως προς την ενημέρωση του ελληνικού λαού– με τον πρόεδρο της εταιρείας L’Oréal, εκπροσώπους της επενδυτικής τράπεζας Rothschild, που αποτελεί επίσημο σύμβουλο του ΟΔΔΗΧ, με θεματολογία την προετοιμασία της εξόδου τις χώρας στις διεθνείς αγορές, καθώς και με άλλους επενδυτικούς παράγοντες.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η επίσκεψη του πρωθυπουργού ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από πλευράς αντιπολίτευσης , η οποία διά του αντιπροέδρου της έψεξε την πρωθυπουργική αυτή κίνηση και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι κατασπαταλά δημόσιο χρήμα προκειμένου να κάνει διακοπές, μιας και ουδείς γνώριζε ούτε για τη στάση στο Παρίσι ούτε για τις μυστικές συναντήσεις (οι οποίες –ειρήσθω εν παρόδω– επιβεβαιώθηκαν από τα συνδιαλεγόμενα μέρη χωρίς ωστόσο να αποκαλυφθεί το περιεχόμενό τους ένεκα απορρήτου), ούτε για τα πρόσωπα τα οποία συνταξίδευαν με τον πρωθυπουργό. Η απάντηση που δόθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου ήταν αποστομωτική , αφού, μεταξύ άλλων, υπονόησε ως αντεπιχείρημα ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι υποχρεωμένος να ενημερώνει ανά πάσα στιγμή για το πρόγραμμά που ακολουθεί ως Αρχηγός της Εκτελεστικής Λειτουργίας της χώρας (συγκεκριμένα ανέφεραν ειρωνικά ότι την επόμενη φορά θα μας ενημερώσουν για το διαιτολόγιο του τελευταίου!).

Εν προκειμένω (αλλά αυτό δυστυχώς ισχύει για όλες τις κυβερνήσεις που κατά καιρούς έχουν υπάρξει στο τιμόνι της χώρας), επ’ αφορμής μιας φαινομενικά αθώας παράλειψης ενημέρωσης υπολανθάνουν πάγιες προθέσεις εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας αυτού του τόπου με σημαντικότερη την έλλειψη διαφάνειας και ως προς την ενημέρωση του πολίτη για την εξωτερική πολιτική και ως προς την οικονομική διαχείριση των χρημάτων του ελληνικού λαού.

Είναι δυνατόν ο εκάστοτε πρωθυπουργός της χώρας να μην ανακοινώνει διαρρήδην και a priori το πρόγραμμα επισκέψεων και συναντήσεών του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής;

Επιτρέπεται να συσκοτίζει την κοινή γνώμη αποκρύπτοντας συναντήσεις που επιχειρεί διά του αξιώματός του και στο όνομα του λαού (μιας και η κυβέρνηση δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι η επίσκεψη στο Παρίσι και οι ιδιωτικές συναντήσεις έλαβαν χώρα αποσκοπώντας στην προσέλκυση νέων επενδυτικών παραγόντων προς όφελος της χώρας) χωρίς ο λαός καν να τις γνωρίζει, και όταν «πιάνεται στα πράσα» να αντιμετωπίζει το θέμα με εριστική θυμηδία; Τέλος, δεν οφείλει να λογοδοτεί για τους οικονομικούς του χειρισμούς, πόσο μάλλον αφού αφορούν χρήματα του Έλληνα –δυσβάσταχτα– φορολογούμενου πολίτη;

Όπως αναντίρρητα αντιλαμβανόμαστε όλοι, το ισχύον πολιτικό σύστημα προδήλως πάσχει από έλλειψη διαβούλευσης με τους πολίτες.

Ο κάθε πολίτης έχει δικαιώματα τα οποία απορρέουν άμεσα και πηγαία από το γνήσιο δημοκρατικό πολίτευμα και τα οποία ταυτοχρόνως συνιστούν και υποχρεώσεις των οργάνων των θεσμών.

  • Πρώτον, ο πολίτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει, να είναι ενήμερος για οποιαδήποτε σχέδιο, απόφαση, επικείμενη πράξη ή παράλειψη των αντιπροσώπων του, και συνάμα οργάνων των δημοκρατικών θεσμών. Τίποτα δεν πρέπει να πραγματοποιείται εν κρυπτώ και παραβύστω.
  • Δεύτερον, η γνώση του αυτή οφείλει να τοποθετείται χρονικά πριν από την περάτωση των σχεδίων, αποφάσεων, πράξεων ή παραλείψεων, για να μπορεί να ασκεί ο πολίτης το αναφαίρετο δικαίωμα της προαίρεσης, ώστε όντως να μπορεί να διατηρεί το προνόμιο της επιλογής και να μην πληροφορείται εξαπίνης κι εκ των υστέρων.
  • Τρίτον, σε περίπτωση που δεν ζητηθεί εκ προοιμίου η άποψή του, πρέπει να έχει το δικαίωμα κάποιου είδους αρνησικυρίας ή ανατροπής τυχόν ειλημμένων αποφάσεων που δεν συνάδουν με τη βούλησή του (φερ’ ειπείν ανακλητή βουλευτική εντολή).
  • Τέταρτον, έχει δικαίωμα να γνωρίζει πώς, και ένεκα ποιων σκοπών χρησιμοποιούνται τα χρήματα τα οποία καλείται να καταβάλλει ως στυγερή φορολογία/ασφάλιση κτλ.

Είναι καθήκον της πολιτείας να παρέχει τη δυνατότητα στον πολίτη να ασκεί τα δημοκρατικά του καθήκοντα, δηλαδή να γίνει δηλαδή φορέας ουσιαστικής και πραγματικής Δημοκρατίας, όπως ο όρος από μόνος του απαιτεί και ορίζει.

Είναι υποχρέωση της πολιτείας να προάγει τη διαφάνεια.

Είναι καθήκον της να προάγει τη διαβούλευση με τους πολίτες.

Ήρθε η ώρα το πολιτικό μας σύστημα να γίνει όντως Δημοκρατία.