Ίρις Σταθάκου
1 Φεβρουαρίου 2017, 09:09

Όλα τα ’χε η Ελλάδα, ο φερετζές της έλειπε

Στην Τουρκία του Ερντογάν –και συγκεκριμένα στο δήμο της Κιουτάχειας– κυκλοφόρησε και μοιράζεται δωρεάν στα νεόνυμφα ζευγάρια ένας νέος έντυπος συμβουλευτικός οδηγός γάμου (394 σελίδων) υπό τον τίτλο «Γάμος και οικογενειακή ζωή», σύμφωνα με τους θρησκευτικούς κανόνες της σαρίας, ο οποίος αναφέρει ότι οι άνδρες επιτρέπεται να δέρνουν τις ανυπάκουες συζύγους τους, συμβουλεύει τις γυναίκες να είναι σιωπηλές κατά τη διάρκεια της ερωτικής επαφής και υποστηρίζει την πολυγαμία, καθώς ισχυρίζεται ότι δημιουργεί «υγιή ανταγωνισμό» μέσα στο γάμο.

Εμπνευστής αυτού του «φωτισμένου» οδηγού είναι ο δήμαρχος της Κιουτάχειας Καμίλ Σαράτσογλου, μέλος (εξυπακούεται) του ισλαμικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), δηλαδή του κόμματος Ερντογάν, ο οποίος υπεραμύνθηκε του συγγράμματος σημειώνοντας ότι οι νουθεσίες του βασίζονται στις ισλαμικές αρχές και προσθέτοντας ότι ουδείς εξέφρασε παράπονα για το βιβλίο. Συγγραφέας δε του πονήματος είναι ο Χασάν Τσαλισκάν, πρώην εργαζόμενος του τουρκικού υπουργείου θρησκευτικών υποθέσεων (Ίδρυμα Ντιγιανέτ).

Ο οδηγός ενημερώνει τους άνδρες πως όταν δέρνουν τις γυναίκες τους, τους υπενθυμίζουν ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι κι αυτό κάνει καλό στις γυναίκες. Η πολυγαμία προτείνεται ώστε να ελέγχονται οι ιδιότροπες γυναίκες, αφού δημιουργεί ανταγωνισμό μεταξύ των συζύγων, πράγμα που τους βγάζει τον καλύτερό τους εαυτό (δέον σ’ αυτό το σημείο να αναφερθεί ότι η πολυγαμία είναι παράνομη στην Τουρκία, αλλά, επειδή κανείς δεν την διώκει επί Ερντογάν, γνωρίζει νέα άνθηση).

Αναφέρει ακόμα ότι μέχρι και παιδιά ηλικίας 10-12 ετών μπορούν να παντρευτούν μεταξύ τους.

Αντιδράσεις προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, ο εν λόγω οδηγός από πλευράς της τουρκικής αντιπολίτευσης, όπου γυναικείες πολιτικές φωνές εναντιώθηκαν κατηγορώντας εύλογα το βιβλίο ότι μισεί τις γυναίκες και τις αντιμετωπίζει ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και σεξουαλικές σκλάβες, και ότι νομιμοποιεί τη βία κατά των γυναικών.

Αυτό είναι ένα ελάχιστο δείγμα της σύγχρονης (!) αντιμετώπισης που «απολαμβάνουν» οι γυναίκες στα μουσουλμανικά κράτη. Φαίνεται ότι εν έτει 2017 η θρησκεία του Ισλάμ (Ισλάμ σημαίνει υποταγή) –ή ίσως οι καλοθελητές που σπεύδουν να την (παρ)ερμηνεύσουν– αντιλαμβάνεται τη γυναίκα ως ζώο, ως υποχείριο, και προωθεί τη βία και την εκμετάλλευσή της σε όλους τους τομείς. Υποστηρίζει πως η γυναίκα υπάρχει μόνο προς χρήση του συζύγου της, λειτουργεί ως αναπαραγωγική μηχανή και δεν της αναγνωρίζει δικαιώματα ως αυθύπαρκτη, ισότιμη οντότητα.

Με όλη την καλή διάθεση της ανεξιθρησκίας, η συγκεκριμένη νοοτροπία πρέπει να θορυβήσει τον ελληνικό λαό, μιας και η πλειοψηφία των προσφύγων που έρχονται στα εδάφη ασπάζονται τη θρησκεία του Ισλάμ.

Όπου και να κυκλοφορήσει ένας Έλληνας πολίτης πλέον, αντικρίζει γυναίκες καλυμμένες από τη κορυφή ως τα νύχια, κάποιες να φαίνονται μόνο τα μάτια τους. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι παρατηρεί τα Ελληνόπουλα κοριτσάκια κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών τους να «μεταμορφώνονται» σε μουσουλμάνες με αυτοσχέδιους φερετζέδες. Και δεν είναι πρόβλημα η ενδυματολογική επιλογή, αλλά η κοινωνική θέση της γυναίκας που αυτή συμβολίζει: η γυναίκα πειθήνια, υποταγμένη, καταπιεσμένη, υποχρεωμένη να καλύπτει τη θηλυκότητά της για να μην «σκανδαλίζει».

Όμως το άκρον άωτον είναι αυτή η γενικευμένη υπόρρητη παρείσφρηση του ισλαμικού πνεύματος στον ελληνικό πολιτισμό. Αρχικά θα εξοικειωθούμε με την μπούργκα και σταδιακά (ακόμα και υπό το σπέκτρουμ μιας σκόπιμα διαστρεβλωμένης ερμηνείας της θρησκείας, γιατί πραγματικά δεν νομίζω πως είναι το Κοράνι τόσο ανήθικο από μόνο του, όσο ο τρόπος που ερμηνεύεται) θα συμφιλιωθούμε και με νοοτροπία μισογυνισμού.

Μήπως όλοι αυτοί οι πρόσφυγες που έρχονται στα ελληνικά εδάφη θα φέρουν στις αποσκευές τους αναχρονιστικές παραδόσεις και αδιανόητες συνήθειες οι οποίες θα επηρεάσουν σημαντικό τμήμα των Ελλήνων, γιατί θα τις βιώνουν καθημερινά;

Μήπως στην πραγματικότητα προσβάλλεται η ελευθερία της προσωπικότητας όσων παρακολουθούν το μίσος να κρύβεται πίσω από το «φερετζέ» της παράδοσης, της ανεξιθρησκίας και της ελευθερίας των μουσουλμάνων και όχι τούμπαλιν;

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που πληθώρα ευρωπαϊκών χωρών –ενδεικτικά: Βέλγιο, Γαλλία, Ολλανδία, Βουλγαρία, Ιταλία, Ελβετία, Αγγλία, Νορβηγία, Λετονία, Γερμανία– έχουν ήδη απαγορεύσει διά νόμου, ή επίκειται να απαγορεύσουν, την κάλυψη του προσώπου – επ’ ουδενί για λόγους μισαλλοδοξίας, αλλά είτε για τη διατήρηση των εθνοφυλετικών παραδόσεων και εθίμων εκάστης των χωρών, είτε για πρόληψη της αλλοίωσης του πολιτισμού, είτε (κεκαλυμμένα) για λόγους ασφαλείας, καθώς η κάλυψη του σώματος και του προσώπου μπορεί να καταστήσει ευκολότερη την τέλεση εγκληματικών ενεργειών. Θετικά προσκείμενο στην απαγόρευση της κάλυψης του προσώπου φέρεται να είναι και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο διά νομολογίας του δεν επιτρέπει τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων όπως η μαντίλα εν ώρα εργασίας.

Πώς γίνεται λόγος λοιπόν για ελευθερία προσωπικότητας ή θρησκείας όταν το Ισλάμ ακόμα και μέσω ενός ήσσονος θέματος, όπως αυτό του ρουχισμού, συμβολίζει την ανελευθερία; Πώς μπορούμε να επιτρέψουμε να υπεισέλθει η βία προς τις γυναίκες στη χώρα; Ας παραδειγματιστεί η Ελλάδα από την υπόλοιπη Ευρώπη, διότι διακινδυνεύει να υποθάλψει το μισογυνισμό, όταν ανέχεται να μεγαλώνουν οι νέες γενεές γαλουχούμενες με την καταπίεση και τον περιορισμό της γυναίκας ως κάτι καθημερινό και άρα φυσιολογικό.

Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδώσουμε στις επόμενες γενεές ένα πρότυπο γυναίκας ελεύθερης και δυναμικής. Είναι καθήκον μας προστατεύσουμε τα ήθη, τον πολιτισμό μας και το σεβασμό στον άνθρωπο.