Θεόφιλος Πουταχίδης
17 Ιανουαρίου 2017, 09:03

Οράματα και Θάματα

Από τον καιρό που έγραψα το άρθρο με τίτλο «Ιστορία και Όνειρα» είχα να ονειρευτώ. Κάμποσος καιρός πέρασε χωρίς όνειρο. Κρίμα... γιατί τα όνειρα και δωρεάν είναι και περιορισμούς δεν έχουν. Αλλά να που χτες το βράδυ –επιτέλους!– είδα ένα ακόμα. Ολωσδιόλου περίεργο κι αυτό, σαν το προηγούμενο.

Χτύπησε, λέει, η πόρτα μου, κι άνοιξα. Και νά σου μπροστά μου ο σοφός ηγέτης μας από το «Ιστορία και Όνειρα». Αυτός που θα μας βγάλει από τον βρομερό βάλτο, στον οποίο βουλιάζουμε όλο και πιο βαθιά μέρα τη μέρα.

Τρόμαξα! Εχπαράγα, να πω καλύτερα, που ακούγεται πιο παραστατικό. Γεια και χαρά σου... Ω, σπουδαίε επιστήμονα κι άνθρωπε... Ω, μεγάλη μπαλαδόφατσα, μου λέει!

Είδες η ματαιοδοξία πώς βγαίνει στα όνειρα; Ύμνους θέλουμε να μας κάνουν οι άλλοι. Και καλά το επιστήμονας και το άνθρωπος... κλάιν, που λένε... Αλλά το μπαλαδόφατσα πού το πας; Αυτό είναι το σοβαρό κομπλιμάν. Δεν είναι καθόλου μικρή φιλοφρόνηση αυτό... Ο εξαποδώ, είπα από μέσα μου, είναι∙ ήρθε να με παρασύρει μασκαρεμένος σε άγγελο φωτός.

Στη σαστιμάρα μου ευτυχώς που μου ’κοψε κι έκανα κι εγώ ακριβώς ότι κι ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, όπως μας το περιγράφει στο έργο του Οράματα και Θάματα. Είπα κι εγώ ακριβώς αυτά που είπε κι αυτός στον δικό του μυστήριο, υπερκόσμιο επισκέπτη.

«Τι άξιος είμαι εγώ δι’ αυτά οπού μου λες! σήκω να πάμε μέσα, εις τις εικόνες. Πήγαμεν εκεί, λέγω τρεις φορές: Κύριε, Κύριε, Κύριε, ετούτος ο άνθρωπος ήρθε εις το σπίτι μου και μου λέγει λόγια όπου εγώ είμαι ανάξιος. Και αν είναι αληθινός, να είναι η ευχή και η ευλογία της παντοδυναμίας σου και της βασιλείας σου, ειδέ και είναι επίβουλος, να γένει στάχτη, έξω από το σπίτι μου!».

Αλλά ο ηγέτης μας και το σταυρό του έκαμε μπρος στα εικονίσματα, αλλά και τρεις μετάνοιες. Και μάλιστα στρωτές, τις καλογερίστικες που λένε.

Ύστερα, γύρισε προς το μέρος μου. «Προφήτεψες με το άρθρο σου στο pontos-news.gr τον ερχομό μας για τη σωτηρία της πατρίδας», είπε. «Γι’ αυτό, θα σου κάνουμε μια μεγάλη χάρη. Ζήτα την και θα γίνει πραγματικότητα, όταν θα κυβερνήσουμε. Θα κάνουμε ένα μεγάλο δημόσιο ίδρυμα. Ό,τι ζητήσεις, διάλεξε!».

Κι όλοι εσείς που διαβάζετε τα άρθρα μου τι λέτε πως ζήτησα; Με το δίκιο σας θα πείτε πως ζήτησα να γίνει ένα μεγάλο, σπουδαίο πανεπιστήμιο. Στελεχωμένο με τους καλύτερους επιστήμονες. Το Σωκράτειο Πανεπιστήμιο. Μέσα στα δέκα καλύτερα του κόσμου.

Ή μήπως ένα μεγάλο μοναστήρι με μια σπουδαία Ιερατική Σχολή; Να βγαίνουν από κει μέσα Άγιοι Ιερείς να μας ξεστραβώνουν. Σαν κι αυτόν τον Πατέρα Ιωάννη που πήγε μέσα στο καφενείο που ήταν γεμάτο με μπερδεμένους ανθρώπους. Πήγε για να σώσει όποιον μπορεί από το ποίμνιο του που κινδυνεύει από λύκους βαρείς και άνδρες λαλούντες διεστραμμένα.

Εύγε Πατέρα Ιωάννη! Γιά δες! Ιωάννη λέγανε και τον μυστήριο επισκέπτη του Στρατηγού Μακρυγιάννη. «Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, εσύ είσαι ο επίτροπος της βασιλείας μου, και καθώς φέρνεσαι να μην αλλάξεις τρίχα...».

Μήπως όμως ζήτησα τελικά κάτι άλλο; Ένα μεγάλο νοσοκομείο κι ερευνητικό κέντρο για τον καρκίνο; Ax... Θεέ μου... τι αρρώστια κι αυτή; Tι φονιάς της ανθρωπότητας! Πώς είναι δυνατό να πολεμάνε οι άνθρωποι αναμεταξύ τους σαν θηρία αχόρταγα και αφηνιασμένα; Γιατί βλέπει ο ένας τον άλλον για εχθρό; Νά ο εχθρός μας! Γιατί ξοδεύουμε λεφτά για όπλα; Ό,τι λεφτά περισσεύουν, εκεί να τα ρίξουμε. Να πολεμήσουμε τον καρκίνο και τις άλλες αρρώστιες που κάνουν τους ανθρώπους να λιώνουν σαν το κερί. Και να τελειώνουν με αφόρητους πόνους και μαρτύρια, κιτρινισμένοι και στεγνοί – σκιές του αλλοτινού τους εαυτού.

Μπορεί πάλι να υποθέσετε πως ζήτησα τελικά κάτι άλλο. Ένα μεγάλο ειδικό σχολείο για τις μικρές μας ιδιοφυΐες. Ελληνόπουλα που βαριούνται και ασφυκτιούν μέσα στις τάξεις του δημόσιου σχολείου. Απελπίζονται, βαριούνται... Και αρκετά από αυτά χάνουν το δρόμο τους. Αυτά τα παιδιά θέλουν ειδική μεταχείριση. Θησαυρός είναι για την πατρίδα και τα πετάμε στα αζήτητα...

Μπα... μάλλον θα ζήτησα ένα ίδρυμα που θα χρηματοδοτεί με αξιοκρατία (εκεί είναι που πάσχουμε) όσους εφευρέτες ή ερευνητές έχουν μια καλή ιδέα, για να την προχωρήσουν. Κάποιες από αυτές τις ιδέες ίσως πιάσουν. Και μία στις πενήντα να πιάσει, αξίζει τον κόπο. Θα γίνει επιχείρηση που θα φέρει κέρδη για το κράτος και δουλειές για τους νέους επιστήμονες. Να μην ξενιτεύονται και αιμορραγούμε σαν κοινωνία.

Καλό θα ήταν κι ένα μεγάλο αθλητικό σχολείο για μικρά ταλέντα του ποδοσφαίρου. Μισά-μισά τα λεφτά με τον Πόντιο πρόεδρο του ΠΑΟΚ. Για να γεμίσει η ομάδα με παικταράδες μετά από μερικά χρόνια.

Έτσι... για να βρεθεί μια ελληνική ομάδα στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, χωρίς μεταγραφές.

Μπερδεύτηκα... δεν ήξερα τι να πρωτοζητήσω. Πείσμωσα στην αρχή σαν τον Μακρυγιάννη...Τίποτε δεν θέλω... «αν δεν ιδώ η θρησκεία μου να μην τσαλοπατιέται, και η πατρίδα μου, από την παραλυσία και κακία και απιστία.»

Αλλά ύστερα, μου ’ρθε επιφοίτηση. Μια φυλακή θέλω! Ήξερα πώς την ήθελα ακριβώς. Θα σας τα πω με λεπτομέρεια στο επόμενο άρθρο...