20 Οκτωβρίου 2016, 00:10 - Τελευταία Ενημέρωση: 20 Οκτωβρίου 2016, 12:34

Ομέρ Ασάν: Η κεμεντζέ και ο χορόν μπορούν να φέρουν Έλληνες και Τούρκους κοντά

  • Ομέρ Ασάν: Η κεμεντζέ και ο χορόν μπορούν να φέρουν Έλληνες και Τούρκους κοντά
    (Φωτ.: Χριστίνα Κωνσταντάκη)

Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που δεν τελειώνουν όσο και να τα μετρήσουμε, που «διαγράφηκαν» από αυτή τη χώρα όταν η Τουρκία «διέγραψε» τους Ρωμιούς και τους Αρμένιους, όταν τους έδιωξε από αυτά τα χώματα. Οι γλώσσες είναι στην πρώτη σειρά σε αυτή τη λίστα των μεγάλων απωλειών. Ενώ αυτά τα χώματα, αυτή η τεράστια γεωγραφικά χώρα ήταν σαν μια πολυφωνική χορωδία για χιλιάδες χρόνια, δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτήν. Και δεν είχε απομείνει κάτι που θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση ή το κράτος για να αλλάξει η κατάσταση, στο βαθμό που η σοβινιστική και καταπιεστική πολιτική ήταν και είναι συστατικό τους.

Ως αποτέλεσμα αυτού ξεκίνησε η επίθεση και σε όλους τους υπόλοιπους διαφορετικούς πολιτισμούς και γλώσσες που υπήρξαν εδώ από αιώνες, και τώρα πια θεωρούνται εχθροί.

Τα τελευταία χρόνια αυτή η στάση φάνηκε σα να μπορούσε να αλλάξει. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική βελτίωση. Η Ειρήνη δεν πραγματοποιείται μόνο με λόγια. Ως χώρα η Τουρκία πρέπει να συνομιλήσει και να έχει επικοινωνία με τα παιδιά των λαών που έχουν αδικηθεί.

Αν ήμουν στην κυβέρνηση, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν αυτό. Να επικοινωνήσω και να συνομιλήσω μαζί τους.

Στο κέντρο της φωτογραφίας (κάτω) ο Κοράι Τσαπόγλου, με υποστηρικτές της ομάδας Τράμπζονσπορ σε παλιότερη διαδήλωση στην Τραπεζούντα εναντίον του καθεστώτος της Άγκυρας.

Πέρυσι τον Ιούλιο έπεσε μάρτυρας στο Σουρούτς, όπου είχε πάει για να συμπαρασταθεί στους Κούρδους, ανεμίζοντας τη σημαία της ομάδας του... και μετατράπηκε σε σύμβολο για τους συντοπίτες του. Χρειαζόμαστε και στις δύο χώρες ανθρώπους που θα ονειρευτούν.

Επειδή λοιπόν έλειπε αυτή η επικοινωνία, όταν πρωτοείδα την ποντιακή λύρα σε ελληνικό γραμματόσημο απόρησα (κι αυτήν την απορία μετέφερα και στο βιβλίο μου που μεταφράστηκε στα ελληνικά): «Τι δουλειά έχει το ιερό τρίχορδο μουσικό όργανο στα ελληνικά γραμματόσημα;». Την απάντηση τη βρήκα βέβαια την πρώτη κιόλας φορά που επισκέφθηκα την Ελλάδα.

Είχα μείνει άναυδος όταν πρωτογνώρισα τους κεμεντζετζήδες και τους χορευτές που χόρευαν παραδοσιακούς ποντιακούς χορούς.

Και ναι, η κεμεντζέ και ο «χορόν» είναι εκπληκτικά εργαλεία, που συμπυκνώνουν μια τεράστια εσωτερική δύναμη η οποία θα μπορούσε να φέρει τους δύο λαούς δίπλα-δίπλα και να κρατηθούν χέρι-χέρι.

Ίσως να έχετε προσέξει ότι τα τελευταία χρόνια ήδη αρχίσαμε να βλέπουμε και παραδείγματα αυτής της εσωτερικής δύναμης. Με κοινές επαφές και επισκέψεις, με διοργάνωση εκδηλώσεων που έχουν σχέση με την Ιστορία και τον Πολιτισμό του Πόντου. Σκέφτομαι μήπως είναι καιρός να τολμήσουμε τα επόμενα βήματα. Να πραγματοποιήσουμε πιο όμορφες, πιο μεγάλες και πιο ουσιαστικές συναντήσεις. Για να γίνουν όλα αυτά και να αποτελέσουν γέφυρα για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, απαιτείται να υπάρξουν άνθρωποι σε Ελλάδα και Τουρκία που, χωρίς εκπτώσεις στην Ιστορία και τον Πολιτισμό, θα ονειρευτούν, θα εμπνευστούν και θα εργαστούν δημιουργικά πάνω σε τέτοια σχέδια...

Η δημοκρατία, μοναδική διέξοδος για την Τουρκία
Είναι προφανή, από την άλλη, τα εμπόδια που ορθώνονται, ιδίως σήμερα που βιώνουμε μια πολύ δύσκολη περίοδο στη χώρα μου. Σαν ένας που έχει διαβάσει και ζήσει την τουρκική ιστορία και πολιτική, είμαι πολύ ανήσυχος. Η Τουρκία είναι μια χώρα η οποία οφείλει να λύσει σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλά ιστορικά θέματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Νομίζω ότι η σημερινή κατάσταση θα ήταν ίδια και χωρίς τον Ερντογάν.

Θα ζούσαμε τα ίδια και χωρίς αυτή την κυβέρνηση διότι, όπως προανέφερα, το διαχρονικό πρόβλημα είναι η φιλοσοφία της συγκρότησης του τουρκικού κράτους.

Φυσικά δεν είναι μόνον τα προβλήματα της Τουρκίας που δημιουργούν αυτή την κατάσταση: μας επηρεάζουν και τα προβλήματα των γειτονικών χωρών, που είχαν υπάρξει υπό την ηγεμονία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μαζί με τη συνεχιζόμενη οικονομική δυσπραγία, η μετανάστευση και προσφυγιά, όπως και η παρέμβαση του ξένου παράγοντα στην περιοχή, δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση, και όλα αυτά μαζί ταλαιπωρούν σαν γάγγραινα τη χώρα.

Έχω συνηθίσει στις απόπειρες πραξικοπημάτων. Η τελευταία απόπειρα, με τον τρόπο που έγινε, δε θα πετύχαινε με τίποτα. Ήταν κάτι σαν απόπειρα αυτοκτονίας, χωρίς κάποιο εμφανές διακύβευμα για το λαό. Το αποτυχημένο πραξικόπημα και όσα ακολούθησαν ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο την πεποίθησή μου ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός από τη δημοκρατία, για να γίνει η Τουρκία μια χώρα που προοδεύει και προχωρά!

  • Το άρθρο του Ομέρ Ασάν δημοσιεύτηκε στο huffingtonpost.gr με τον τίτλο «Τουρκία και Ελλάδα: Ειρήνη μόνο με λόγια δεν επιτυγχάνεται».