7 Αύγουστος 2016, 11:17 - Τελευταία Ενημέρωση: 1 Αύγουστος 2016, 17:33

Ο Πόντιος Χάμπος Γεωργιάδης που σώθηκε από το εκτελεστικό απόσπασμα στο μπλόκο του Βύρωνα

  • Ο Πόντιος Χάμπος Γεωργιάδης που σώθηκε από το εκτελεστικό απόσπασμα στο μπλόκο του Βύρωνα

Ήταν 7 Αυγούστου του 1944 η ημερομηνία που γράφτηκε για πάντα στη μνήμη του Πόντιου οικοδόμου Χαράλαμπου Γεωργιάδη. Κι αυτό γιατί γλίτωσε από τις σφαίρες εκτελεστικού αποσπάσματος των Γερμανών στο Βύρωνα, μετά το μπλόκο κατά το οποίο 11 νέοι άνθρωποι πλήρωσαν με το αίμα τους.

Γράφει ο Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης:

Η πιο τραγική στιγμή για έναν μελλοθάνατο, είναι όταν αντικρίζει το εκτελεστικό απόσπασμα. Και από τη στιγμή που ο επικεφαλής δώσει το σύνθημα «πυρ!» και οι σφαίρες κατευθύνονται στο κορμί του, κόβεται και το νήμα της ζωής του… Υπάρχουν ορισμένοι, όμως, που η μοίρα τους επιφυλάσσει εκπλήξεις. Να σωθούν από τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος, αλλά και από την χαριστική βολή!

Από γερμανικά βόλια γλίτωσε ο 18χρονος Χαράλαμπος Γεωργιάδης, που έμενε στην οδό Βουζά 51 στου Βύρωνα. Δέχτηκε έξι σφαίρες αυτομάτων και μία της χαριστικής βολής και δεν έπαθε τίποτε! Τον συνέλαβαν οι Γερμανοί με άλλους 11 νέους, μετά τον θανάσιμο τραυματισμό από τον ΕΛΑΣ ενός στρατιώτη, και επειδή αρνήθηκαν να καταδώσουν, τους έστησαν στο ίδιο σημείο για εκτέλεση.

Μου είχε αφηγηθεί παλιά ο διασωθείς Πόντιος οικοδόμος Χάμπος Γεωργιάδης:

«Πρώτα εκτέλεσαν τους επτά και μετά τους πέντε που μείναμε. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το αίμα μου είχε παγώσει, νόμισα ήρθε το τέλος μου… Και όταν άρχισαν να πέφτουν οι σφαίρες, έχασα τις αισθήσεις μου. Έπεσα μαζί με τους άλλους… Αισθάνθηκα μετά πάνω μου έναν Γερμανό στρατιώτη να πυροβολεί τον διπλανό μου και μετά έδωσε και σε μένα τη χαριστική βολή… Όταν αργότερα άνοιξα τα μάτια μου είδα να βρίσκομαι μπρούμυτα μέσα σε αίματα. Τότε άρχισε να δουλεύει το μυαλό μου.

»Σκέφθηκα, αφού δέχτηκα τόσες σφαίρες έπρεπε να έχω τραύματα και να πονώ… Σηκώθηκα χωρίς να νιώθω πόνους. Από τη συγκίνηση μου έχασα και πάλι τις αισθήσεις μου.

»Όταν οι αστυνομικοί ήρθαν να μαζέψουν τα πτώματα, μόλις με είδαν έντρομοι τινάχτηκαν και φώναξαν “το παιδί ζει! Είναι ζωντανό!” Αφού μου έδωσαν τις πρώτες βοήθειες, με απόλυτη μυστικότητα με πήγαν σε νευρολογική κλινική χωρίς να αναφέρουν πώς και από τι έπαθα τον νευρικό κλονισμό. Νοσηλεύτηκα και επέζησα. Γλίτωσα από θαύμα την χαριστική βολή!».

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, η Αστυνομία ανέλαβε το θλιβερό έργο της περισυλλογής των πτωμάτων και του ενταφιασμού τους… Το περιστατικό αυτό ήταν καταγεγραμμένο στο ΙΘ΄ Αστυνομικό Τμήμα Αθηνών, κρυφά από τους Γερμανούς.