16 Μάρτιος 2016, 20:16 - Τελευταία Ενημέρωση: 16 Μάρτιος 2016, 17:38

Οι πρόσφυγες δίπλα μας (φωτο)

  • Οι πρόσφυγες δίπλα μας (φωτο)
    (Φωτ.: Μαρία Εμμανουηλίδου)

Τους έτυχε να γεννηθούν κάπου όπου τα συμφέροντα συγκρούονται. Συμβαίνει, νομίζω, εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε πολλά σημεία του πλανήτη. Αυτοί όμως είναι εδώ. Δεν μπορείς να τους αγνοήσεις.

Μέχρι τώρα τους έβλεπες στην τηλεόραση. Τώρα είναι δίπλα σου. Και νιώθεις πως ό,τι κι αν προσφέρεις, πάλι λίγο θα είναι.

Είναι οικογένειες με περισσότερα από δύο παιδιά, μητέρες μόνες –γιατί άραγε;– με μωρά στην αγκαλιά και μικρότερα παιδιά στο χέρι (οι πιο τυχερές στο καρότσι που κάποιος έδωσε μαζί με ό,τι άλλο μπόρεσε να προσφέρει). Και πολλοί μα πολλοί νέοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν γνωρίζουν ξένη γλώσσα. Όποιος ανάμεσά τους γνωρίζει αγγλικά ή γαλλικά, προσπαθεί να εξυπηρετήσει τους άλλους. Οι πιο άτυχοι είναι όσοι μιλούν μόνο φαρσί.

Πολλά από τα παιδιά είναι ξυπόλητα, άλλα φοράνε παπούτσια πολύ μεγαλύτερα από τα ποδαράκια τους. Όλα σχεδόν τα κεφαλάκια καλύπτονται από πλεκτά σκουφάκια με ίδιο κασκόλ. Φυσικό, αφού για κάθε καράβι που θα έρθει με πρόσφυγες/μετανάστες, οι γυναίκες του «Πλέκουμε Αλληλεγγύη» είναι εκεί για να μοιράσουν όλα αυτά που πλέκουν, αλλά και τα κουλουράκια που οι ίδιες φτιάχνουν για τα πιο αθώα θύματα αυτού του πολέμου.

Μόλις οι γονείς αντιλαμβάνονται ότι στο μεγάλο αυτοκίνητο που γράφει «Ιπποκράτης» (ανήκει στο Χαμόγελο του Παιδιού) μπορούν να βρουν ιατρική βοήθεια για τα παιδιά τους, αρχίζουν και μαζεύονται απ’ έξω.

Περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Αντιπυρετικά, αντιβιοτικά, κι ένα σωρό άλλα φάρμακα που όλοι έχουμε σπίτι μας κι αντικαθιστούμε όταν λήξουν, εδώ είναι πολύτιμα, ίσως πολυτιμότερα κι από τα τρόφιμα.

Κάποιος ρωτάει πώς λέγεται το ποτάμι που είναι στα σύνορα και πώς μπορεί να πάει εκεί.

Τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά ζωγραφίζουν κάτω από την τέντα. Για λίγο μοιάζουν να έχουν ξεχάσει όλη την ταλαιπωρία που –ποιος ξέρει πόσο καιρό– ζουν, και γελάνε παίζοντας μεταξύ τους.

  • Αυτό που σίγουρα πρέπει να μάθει ο κόσμος είναι ότι αν θέλει πράγματι να προσφέρει, θα βοηθήσει πάρα πολύ το να είναι χωρισμένα τα ρούχα ανά ηλικία και φύλο, και τα τρόφιμα (κρουασάν, μπισκότα, χυμούς) μοιρασμένα σε ατομικές σακουλίτσες για να διευκολύνεται η διανομή τους στα παιδιά.

Κείμενο, φωτογραφίες: Μαρία Εμμανουηλίδου.

Gallery