Δεν μου λες Στέλιο μου, μπορώ να προσθέσω κάτι;

Ζούμε στην εποχή του επίπλαστου και του «φαίνεσθαι». Τα κούφια λόγια που δεν υποστηρίζονται από πράξεις και έργα εισακούγονται και γίνονται πιστευτά σε βαθμό αναπάντεχα κι απαράδεκτα μεγάλο. Ποιον να πιστέψεις και ποιον όχι; Χώρα εικονικής πραγματικότητας και μαγείας ακατανόητης. Ποιον να ακούσεις και ποιον όχι; Χώρα του επίπλαστου και των πνευματικών και ψυχικών τάφων – των «κεκονιαμένων».

Ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα; Χώρα του εξωφύλλου (όχι του περιεχομένου).

Έχουμε μπερδευτεί. Μοιάζει σήμερα ο Έλληνας με εκείνον τον ήρωα στο βιβλίο Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών του σπουδαίου Άγγλου φιλόλογου και ακαδημαϊκού John Ronald Reuel Tolkien, τον βασιλιά Θέοντεν. Στο βιβλίο αυτό, που έχει γίνει και πολύ πετυχημένη κινηματογραφική ταινία, ο σπουδαίος πολεμιστής βασιλιάς είναι μαγεμένος από το κακό κι έχει γίνει υποχείριο ενός προδότη αυλικού του που το υπηρετεί. Κι έτσι έχει απομείνει να κάθεται πάνω στο θρόνο του σαν νεκροζώντανος. Το πρόσωπό του έχει ζαρώσει κι έχει γίνει σαν της μουστόγριας, και τα μάτια του είναι θολά σαν του μπαγιάτικου ψαριού.

Ο λεβέντης αυτός βασιλιάς έχει καταντήσει ενεργούμενο και ψελλίζει σαν τον παπαγάλο μόνο αυτά που ο διπρόσωπος αυλοκόλακας του λέει στο αυτί. Και όπως στο παραμύθι έρχεται ο καλός ο μάγος και σώζει τον βασιλιά και βγάζει το κακό από μέσα του και τον επαναφέρει στην πρότερη κατάσταση, έτσι κι εμείς παρακαλούμε τον Θεό να στείλει κάποιον για να μας σώσει. Αυτό είναι το καλό σενάριο. Κι αν γίνει αυτό θα είναι γιατί το έλεος και η αγάπη του Θεού είναι αμέτρητη. Όχι γιατί το αξίζουμε.

Υπάρχει όμως κι η άλλη πιθανότητα. Να την πάθουμε όπως ο άφρων πλούσιος στην παραβολή που είπε ο Κύριος με τον φτωχό Λάζαρο. Να μας πει κι εμάς ο Θεός: γιατί ζητάτε να σας στείλω κάποιον; Έστειλα τον Υιό μου τον Μονογενή. Έστειλα τον Λόγο να θυσιαστεί για χάρη σας. Κι είχατε πάντα και έχετε και τώρα εν ζωή τους Αγίους Μου και τους προφήτες. «Ει Μωυσέως και των προφητων ουκ ακούουσιν, ουδέ εάν τις εκ νεκρων αναστή πεισθήσονται». Κι αυτό το πιστεύω ότι μπορεί να γίνει, τέτοια που είναι η σύγχυσή μας.

Δηλαδή, αφού δεν ακούμε τους Αγίους και τους προφήτες και τους σοφούς, και κάποιος από τους νεκρούς να σηκωθεί και να μας τα πει κι αυτόν δεν θα τον ακούσουμε.

Είναι πράγματι τέτοιο το μπέρδεμά μας, που δεν έχουμε το καθαρό μυαλό να καταλάβουμε ποιον πρέπει να ακούμε και σε ποιανού τα λόγια πρέπει να δίνουμε βάση. Και θα σας δώσω ένα παράδειγμα, όχι από τους Αγίους και τους προφήτες και τους σοφούς της αρχαιότητας, αλλά από κάποιον συμπατριώτη μας που τον άκουσα μια φορά στην τηλεόραση.

Ήταν 27 Δεκεμβρίου του 2007 το βράδυ. Παρακολουθούσα την εκπομπή του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου «Θεματική Βραδιά – 90 Χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση», με καλεσμένους τους κυρίους Τάκη Λαζαρίδη και Τάκη Μπενά. Σε μια στιγμή στο τέλος της συζήτησης ο κύριος Λαζαρίδης ζητά το λόγο και βγαίνει από το πλαίσιο του θέματος της εκπομπής λέγοντας τα εξής (σας τα γράφω αυτολεξεί):

«Δεν μου λες Στέλιο μου, μπορώ να προσθέσω κάτι; Στο Ευτυχώς ηττηθήκαμε έχω κάνει δύο προβλέψεις. Πρώτον ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός θα καταρρεύσει. Και δεύτερον ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποτύχει. Ας μου επιτραπεί να ευλογήσω τα γένια μου. Δεν έπεσα έξω. Αυτό το γεγονός μου δίνει το δικαίωμα (το παίρνω μόνος μου αυτό) να κάνω ακόμα μία πρόβλεψη. Εκτίμησή μου είναι ότι αργά αλλά σταθερά οδεύουμε προς μια γενικευμένη κρίση. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Η οποία είναι πιθανό να εξελιχθεί σε κρίση εθνική με απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Είναι μια πραγματικότητα που την απεύχομαι, αλλά δυστυχώς φοβούμαι ότι έρχεται. Και πιστεύω ότι εσείς οι άνθρωποι των media, οι οποίοι είστε εκφραστές, αλλά και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, έχετε ένα χρέος εδώ. Να σημάνετε συναγερμό. Καλέστε, κάντε συζητήσεις, καλέστε ειδικούς –οικονομολόγους, ιστορικούς, συγγραφείς, πολιτικούς κτλ.– και θέστε ένα απλό ερώτημα. Δυο λέξεις. Τι φταίει; Ποια είναι τα αίτια της κακοδαιμονίας;

»Αν δεν βρούμε Στέλιο τι φταίει και πού πάμε, δεν πρόκειται να βρούμε και τη θεραπεία. Λοιπόν το προτείνω αυτό σ’ εσένα και σε όλους τους ανθρώπους των media, που όπως είπα είστε και εκφραστές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης».

Σας θυμίζω πως αυτά λέγονται το 2007. Σήμερα ζούμε αυτά που προέβλεψε. Εγώ δεν εξετάζω τα κομματικά και τις διαφωνίες ή τις συμφωνίες που μπορεί να έχουν κάποιοι με τα λεγόμενα αυτού του ανθρώπου, σε σχέση με την ιστορία των κομμάτων και τα παρόμοια. Δεν τα ξέρω αυτά. Αυτά τα ξέρουν αυτοί που τα έζησαν και αυτοί που ήταν μέσα στα κόμματα. Σκεπτόμενος όμως όσο γίνεται καθαρά κι ανεπηρέαστα, στο μυαλό μου σχηματίζεται μια εξίσωση.

  • Πρώτον, ο άνθρωπος αυτός είναι ηλικιωμένος κι έμπειρος στα πολιτικά πράγματα.
  • Δεύτερον, έχει κάνει ήδη μια σωστή πρόβλεψη στο βιβλίο του Ευτυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι, όπου το 1988 προβλέπει αυτό που στη συνέχεια περιγράφεται ως η «κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού».
  • Τρίτον, η οικογένειά του έχει δώσει αίμα για την πατρίδα, αλλά κι ο ίδιος ήταν έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του (σωστές ή λάθος δεν είναι το θέμα) το 1952. Για τις ίδιες ιδέες, αφού γλίτωσε την εκτέλεση την τελευταία στιγμή, φυλακίστηκε για πολλά χρόνια. Άρα είναι ιδεολόγος και πολύ θαρραλέος.
  • Τέταρτον, φαίνεται πως είναι τόσο κι ακόμα πιο πολύ θαρραλέος. Γιατί έχει το θάρρος να αναθεωρήσει (σωστά ή λάθος δεν είναι το θέμα), δημόσια, πολλές από τις ιδέες τις οποίες πίστεψε και για τις οποίες τόσο αγωνίστηκε στο παρελθόν. Κι αυτό το τελευταίο θέλει πολύ θάρρος.

Σκεπτόμενος αυτά, συμπέρανα ότι πρόκειται για έναν αγνό πατριώτη που ξέρει να διαβάζει τα σημεία των καιρών και την ιστορία. Και η λύση της εξίσωσης με οδήγησε σε ένα απλό και λογικό, νομίζω, συμπέρασμα. Αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον ακούσουμε, είπα. Νά λοιπόν ένα παράδειγμα για το πώς πρέπει να σκεφτόμαστε, για το ποιους πρέπει να ακούμε και ποιους όχι. Αυτούς που έχουν έργο και βάσανα και κόπους και αγώνες και θυσίες από πίσω τους, για να υποστηρίξουν τα λεγόμενά τους, καλό είναι να τους λαμβάνουμε υπόψιν. «Αν δεν βρούμε τι φταίει και πού πάμε, δεν πρόκειται να βρούμε και τη θεραπεία». Προφητείας Λαζαρίδη το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν! «Κρίση εθνική με απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις». Αυτό έμεινε, για να κάνει το τρία στα τρία…

Γράφει ο Μακρυγιάννης (για μας τους μεταγενέστερους το λέει): «να μάθουν να θυσιάζουν δια την πατρίδα τους και θρησκεία τους περισσότερη αρετή, να ζήσουν ως ανθρώποι σ’ αυτήν την πατρίδα και μ’ αυτήν την θρησκείαν».

Κι αυτόν τον άνθρωπο εγώ νομίζω πως πρέπει να τον ακούσουμε. Έλληνα Θέοντεν, αδερφέ μου, το πρόσωπό σου έχει ζαρώσει κι έχει γίνει σαν της μουστόγριας και τα μάτια σου είναι θολά σαν του μπαγιάτικου ψαριού, από τα δηλητήρια που σε ταΐζουν. Σκύψε πάνω στον Μακρυγιάννη, πάρε αυτό το αντίδοτο, για να ξεθολώσει το μάτι σου και να δεις Θεού πρόσωπο!