Αρνητής στράτευσης στον στρατηγικό σχεδιασμό του πρωθυπουργού

Οι λέξεις «στρατηγικός σχεδιασμός» και «στρατηγική πρόβλεψη» μάλλον είναι παντελώς άγνωστες στους Έλληνες πολιτικούς, και ειδικά σε εκείνους που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Ελλάδα. Όχι ότι δεν προβλέπονται τέτοιες θέσεις στον κρατικό και τον κυβερνητικό μηχανισμό. Προβλέπονται, πλην όμως τις καταλαμβάνουν, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, κομματικοί εγκάθετοι, συνήθως άτομα εντελώς άχρηστα και φυσικά μη έχοντα καμία σχέση με την έννοια της στρατηγικής.

Στο παρελθόν, τη δεκαετία του 1980, τις θέσεις αυτές τις καταλάμβαναν άτομα που είχαν ως κύρια προσόντα κάποια εμφανισιακά χαρακτηριστικά, δηλαδή μούσι, ζιβάγκο και επαναστατικό ύφος!

Επί κυβερνήσεων της λεγόμενης Δεξιάς, τις καταλάμβαναν στην καλύτερη περίπτωση γιάπηδες, που κι αυτοί δεν είχαν σχέση με το αντικείμενο – ή, αν είχαν, έσερναν πίσω τους άλλα… βαρίδια, που εξουδετέρωναν τα όποια προσόντα τους. Η περίπτωση του Παπασταύρου, που είχε καταντήσει να είναι στην κυριολεξία η σκιά του Αντώνη Σαμαρά, λες και ήθελαν και οι δυο να δώσουν ένα μήνυμα σε κάποια κέντρα, είναι χαρακτηριστική!

Μπορεί οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί να έκαναν σφάλματα –ακόμα και εγκλήματα– στον τομέα αυτό, αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός το… τερμάτισε, όπως θα έλεγε στη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο κ. Καρανίκας, ο οποίος ήδη έχει περάσει στην ιστορία ως ένας εκ των συμβούλων στρατηγικού σχεδιασμού Έλληνα πρωθυπουργού!

Δηλαδή ο κ. Καρανίκας, ο οποίος είναι φανατικός θαυμαστής της Ελένης Μενεγάκη, στο βιογραφικό του, που αναφέρει ότι είναι αρνητής στράτευσης, αδιόριστος εκπαιδευτικός και σερβιτόρος, μέλος της ΚΝΕ, ιδρυτικό μέλος του Συνασπισμού, αδελφός πρώην βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ, φίλος του Αλέξη Τσίπρα, θα αναγράφει πλέον ότι διετέλεσε και «Ειδικός Σύμβουλος στο Γραφείο Στρατηγικού Σχεδιασμού της Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού»!

Κάτι τέτοια βλέπουμε και παρηγοριόμαστε λέγοντας ότι τελικά λίγα έχουμε πάθει ως χώρα και ως έθνος!

Και μια που μιλάμε για στρατηγικό σχεδιασμό, πέραν του ότι χρόνια τώρα επισημαίνουμε με κάθε τρόπο την απειλή που συνιστά το προσφυγικό-μεταναστευτικό για την πατρίδα μας, πέραν του ότι προειδοποιήσαμε την παρούσα κυβέρνηση να μην εφαρμόσει το προεκλογικό της πρόγραμμα για το θέμα αυτό γιατί θα λάβει τις διαστάσεις που έχει σήμερα, λέγοντας μάλιστα ότι θα κινδυνέψουμε να χάσουμε την πατρίδα μας χωρίς να χρειαστεί να ρίξουμε ούτε μια ντουφεκιά, είχαμε κάνει και την εξής πρόταση:

Είχαμε προτείνει να κινηθεί η Ελλάδα μπροστά από τις εξελίξεις, να μεταφέρει από Τουρκία, Ιορδανία και Λίβανο περί τις 100.000 πρόσφυγες, υπερκαλύπτοντας το ποσοστό που της αναλογεί, και να τους κατανείμει σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Με τον τρόπο αυτόν θα είχαμε εκπληρώσει τις ανθρωπιστικές και πολιτικές υποχρεώσεις μας απέναντι στην ΕΕ και θα είχαμε κάθε δικαίωμα να κλείσουμε ερμητικά τα σύνορα, προστατεύοντας έτσι και την Ελλάδα αλλά και τις ζωές των προσφύγων, που θαλασσοπνίγηκαν στο Αιγαίο λόγω του υποκριτικού ενδιαφέροντος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.

Επίσης, με τον τρόπο αυτό θα χτίζαμε –ή μάλλον θα ενισχύαμε– τη γέφυρα και τους ιστορικούς-πολιτισμικούς δεσμούς που έχουμε με τη Συρία και το λαό της, δημιουργώντας προϋποθέσεις να είμαστε παρόντες στην ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης αυτής χώρας, νεκρανασταίνοντας με τον τρόπο αυτόν τον θνήσκοντα κατασκευαστικό τομέα της πατρίδας μας.

Αντ’ αυτού, άτομα εντελώς ανίκανα, με ιδεολογικές εμμονές και σοβαρές ψυχικές διαταραχές έλαβαν αποφάσεις που έφεραν το προσφυγικό-μεταναστευτικό στην κατάσταση που είναι σήμερα, να εκθέτει διεθνώς τη χώρα και να δημιουργεί κινδύνους και απειλές για στρατηγικά συμφέροντα της πατρίδας μας.

Η σοβαρότητα της κατάστασης στη ζήτημα αυτό έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο, που να τίθενται σε κίνδυνο ακόμα και οι κατακτήσεις της Επανάστασης του 1821.

Τότε διώξαμε με αίμα και αγώνες το πολιτικό Ισλάμ από την πόρτα και τώρα μας έρχεται από την «κερκόπορτα» που άνοιξαν διάπλατα ο κ. Τσίπρας και η κ. Χριστοδουλοπούλου.

Ας ελπίσουμε όσοι αγαπούν αυτόν τον τόπο να προβληματιστούν και να αντιληφθούν ότι πρέπει να ξανακερδίσουμε την πατρίδα μας. Θα χρειαστεί κόπος, αλλά θα το πετύχουμε.