9 Δεκεμβρίου 2015, 11:58 - Τελευταία Ενημέρωση: 9 Δεκεμβρίου 2015, 13:36

Τα στεφάνια στον Κεμάλ, η άρνηση και η παγκόσμια ημέρα Γενοκτονιών

  • Τα στεφάνια στον Κεμάλ, η άρνηση και η παγκόσμια ημέρα Γενοκτονιών
    Ο Θ. Μαλκίδης στο Ερεβάν (2010)

Ένα κείμενο του Θεοφάνη Μαλκίδη με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γενοκτονιών για τη στάση της Ελλάδας και τη διεθνοποίηση του ζητήματος.

Από τους υπονομευτές στους αρνητές
Την 9η Δεκεμβρίου του 2010 βρέθηκα μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας στην πρωτεύουσα της χώρας Ερεβάν για να μιλήσω στο Διεθνές Συνέδριο για τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας. Η Δημοκρατία της Αρμενίας με όλους τους θεσμούς της πραγματοποιεί Συνέδρια και εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία. Η Ελλάδα όχι!

Εκεί στο Συνέδριο, στο εθνικό μνημείο της Γενοκτονίας –οι Αρμένιοι έχουν, οι Έλληνες όχι, παρότι προβλέπεται στο νομοσχέδιο για την 19η Μαΐου– ζήτησα από την Αρμενία, όπως έχω το δικαίωμα ως Έλληνας πολίτης και το καθήκον ως απόγονος διασωθέντων του Ελληνικού Ολοκαυτώματος, να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία. Γνώριζα τους λόγους βεβαίως για τη μη αναγνώριση, αλλά ήθελα να το επιβεβαιώσω από επίσημα αρμενικά χείλη. Έτσι άκουσα ότι η Ελλάδα αντιδρούσε και πίεζε την Αρμενία να μην αναγνωρίσει τη Γενοκτονία! Ευτυχώς που αυτό το εμπόδιο παρακάμφθηκε και τον Μάρτιο του 2015 ήρθε η αναγνώριση από το αρμενικό Κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία του Έντουαρντ Σαρμανάζοφ.


Στη Λευκωσία με τη Χαρίτα Μάντολες, τη Θία Χάλο και την Ελένη Φωκά (2010)

Η πράξη αυτή της Ελλάδας ήταν συνέχεια της υπονόμευσης που χαρακτήρισε και χαρακτηρίζει το κράτος αυτό σε ό,τι έχει σχέση με τη Γενοκτονία. Το ένιωσα και αλλού, στη Στοκχόλμη το 2009, όταν οι «διπλωματικοί» της Ελλάδας «παρακολουθούσαν» την ημερίδα Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, και στη Λευκωσία το 2010 στο Συνέδριο για τους Γενοκτονημένους Έλληνες.

Η υπονόμευση δηλαδή της αναγνώρισης και της διεθνοποίησης της Γενοκτονίας ως καθημερινή πράξη και όχι ως εξαίρεση.

Από την πρόταση του Ελ. Βενιζέλου για Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ(!) και την παραχώρηση από τον Ι. Μεταξά μιας οικίας ως σπίτι του Κεμάλ, μέχρι την κατάθεση στεφάνου στον Κεμάλ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1959 και τις ενέργειες της χούντας για την εξαφάνιση της μνήμης· από την κατάθεση στεφάνου στον Χίτλερ των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης από τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Κώστα Καραμανλή, μέχρι την άρνηση του Φίλη.

Και δίπλα στους υπονομευτές είχαμε και έχουμε τα εξαπτέρυγα και τα παπαγαλάκια, που προσκολλημένα στα κατά καιρούς καθεστώτα ή σιωπούσαν ή φλυαρούσαν και συνεχίζουν να πράττουν το ίδιο, στα άρθρα που δημοσιεύουν με ή χωρίς όνομα.

Από τον Λέμκιν στη διεθνοποίηση και την αναγνώριση
O Λέμκιν το 1945 για να αναδείξει το ζήτημα της Γενοκτονίας που οδήγησε και στην υιοθέτηση από τον ΟΗΕ της σχετικής σύμβασης χρησιμοποίησε την όμορφη ελληνική λέξη «Γένος» για να υποδηλώσει την ευρύτητα του εγκλήματος και ανέφερε τους μαζικούς διωγμούς Ελλήνων και Αρμενίων για να στοιχειοθετήσει τον νέο όρο.

Το ίδιο έγινε στο πέρασμα των χρόνων από επιστήμονες, ερευνητές και πολιτικούς που τεκμηρίωσαν το μεθοδευμένο σχέδιο Νεότουρκων και κεμαλικών εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων (και Ασσυρίων) και ανέδειξαν το ζήτημα διεθνώς, αναγνωρίζοντας τη Γενοκτονία των λαών αυτών. Μια Γενοκτονία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν, στον Πόντο.

Στον αγώνα όμως τον ιερό, τον σπουδαίο και τον μεγάλο, έχουμε μαζί μας τους συναθλητές από το εξωτερικό και τους τίμιους συναγωνιστές από το εσωτερικό.

Μαζί με τις ψυχές των δολοφονημένων προγόνων μας, συν Θεώ, μας αρκούν για να νικήσουμε.