10 Ιούνιος 2015, 17:54 - Τελευταία Ενημέρωση: 10 Ιούνιος 2015, 16:21

Άλλαξε το όνομά της από Πανταζή σε Πανταζίδου για να τιμήσει τους Πόντιους προγόνους της

  • Άλλαξε το όνομά της από Πανταζή σε Πανταζίδου για να τιμήσει τους Πόντιους προγόνους της
    Η σημαία με τον μονοκέφαλο αετό στα χέρια της Ουρανίας Πανταζίδου στην πρώτη παρέλαση του Συλλόγου Ποντίων και Βορειοελλαδιτών Σύρου μπροστά από το δημαρχείο της Σύρου

«Λοιπόν, ξανασυστήνομαι. Δεν περίμενα ότι δύο γράμματα από την αλφαβήτα θα έπαιζαν τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Κάποτε μου αφαίρεσαν αυτά τα δύο γράμματα. Δεν ρώτησα γιατί. Δεν γνώριζα. Οι μεγάλοι αποφάσιζαν. Σήμερα τα διεκδίκησα, δυο γράμματα απλά, το γιώτα και το δέλτα, και μου έδωσαν φτερά. Ονομάζομαι Ουρανία Πανταζίδου. Και είμαι περήφανη!».

Με αυτά τα λόγια ψυχής ανακοίνωσε πρόσφατα μέσω του προσωπικού λογαριασμού της στο facebook την αλλαγή του επιθέτου της από Πανταζή σε Πανταζίδου. Ο λόγος για την πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων και Βορειοελλαδιτών Σύρου, και αξιωματικό ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού, Ουρανία Πανταζίδου.

Με αφορμή αυτήν τη σημαντική αλλαγή στη ζωή της, το pontos-news.gr ήρθε σε επικοινωνία μαζί της και άκουσε όλες τις λεπτομέρειες που την παρακίνησαν να προβεί σε αυτήν την ενέργεια.

«Είμαι τόσο περήφανη και καμαρώνω για την αλλαγή του ονόματός μου! Ήταν μια ανάγκη που αισθάνθηκα έντονα, και από τη στιγμή που το πήρα απόφαση τίποτε δεν μπορούσε πλέον να με σταματήσει!

Μπορεί αυτά τα δυο γράμματα να μη σημαίνουν τίποτα για κάποιον άλλο, για μένα όμως σημαίνουν πάρα πολλά καθώς νιώθω ότι επιτελώ το χρέος μου στους προγόνους μου!», μας είπε.

«Η αλλαγή στα χαρτιά είναι πλέον καθαρά τυπική διαδικασία, και εντός των επομένων 15 ημερών θα έχω στα χέρια μου και το σχετικό έγγραφο με την υπογραφή του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης. Μετά θα μπορώ να προχωρήσω και στην επίσημη αλλαγή της ταυτότητάς μου και όλων των προσωπικών εγγράφων μου».

Καθώς εξελίσσεται η συζήτηση, μιλά για την εποχή όπου το επίθετό της υπήρξε ξανά Πανταζίδου.

«Γεννήθηκα και τελείωσα το Δημοτικό στην Αλεξανδρούπολη ως Ουρανία Πανταζίδου. Όταν όμως πήγα να καταθέσω τα χαρτιά μου για το Γυμνάσιο, εκεί μας είπαν ότι άλλα χαρτιά της οικογένειας ήταν στο όνομα Πανταζή και άλλα στο Πανταζίδου, οπότε έστειλαν τον πατέρα μου να τα διορθώσει. Σε μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με τη μητέρα μου με αφορμή την αλλαγή του ονόματός μου, εικάζουμε ότι μάλλον ο δάσκαλος
–ο οποίος ήταν κι εκείνος ποντιακής καταγωγής– μας έστειλε να διορθώσουμε τα χαρτιά επειδή προφανώς ήθελε να μας προστατεύσει για παράδειγμα από το ρατσισμό που θα προκαλούσε το άκουσμα του ποντιακού ονόματος. Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο λόγο, γιατί να επικρατήσει το Πανταζή και όχι το Πανταζίδου».


Η Ουρανία Πανταζίδου με μέλη του χορευτικού Συλλόγου Ποντίων και Βορειοελλαδιτών Σύρου

Μοιράζοντας το χρόνο της μεταξύ των δραστηριοτήτων του συλλόγου –που έχει ήδη ξεκινήσει προετοιμασίες για τις επικείμενες διήμερες εκδηλώσεις που θα γίνουν την Παρασκευή 31 Ιουλίου και το Σάββατο 1η Αυγούστου, στη Σύρο– και στη ραδιοφωνική εκπομπή της, στο σταθμό της Ιεράς Μητρόπολης Σύρου, όπου καταπιάνεται και με θέματα που άπτονται του ποντιακού πολιτισμού και της παράδοσης, θυμάται έντονα τη συνάντησή της το 2010 με τον Νίκο Λυγερό (καταξιωμένο καθηγητή, ερευνητή και συγγραφέα), ο οποίος υπήρξε εκείνος που αφύπνισε μέσα της τη ζέση για τον Πόντο και την πολύτιμη καταγωγή της.

«Ήταν στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης, όπου ήταν καλεσμένος του συλλόγου μας, και άρχισε να μου μιλά για τον Πόντο. Θυμάμαι έντονα όταν απευθύνθηκε σε μένα λέγοντας “ξέρεις τι σημαίνει να είσαι Πόντια και πόσο σημαντικοί ήταν οι πρόγονοί σου!”. Από εκεί κι έπειτα άρχισα να διαβάζω για τον Πόντο· και όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο παθιαζόμουν. Από εκεί κι έπειτα όλα πήραν το δρόμο τους».

Λίγο πριν κλείσουμε τη συνομιλία μας, τη ρωτάμε ποια ήταν η πρώτη αντίδραση της μητέρας της και του γιου της, όταν τους ανακοίνωσε ότι θα άλλαζε το επίθετό της.

«Η μητέρα μου με υποστήριξε στην επιλογή μου από την πρώτη στιγμή και με παρότρυνε να κάνω ό,τι νιώθω. Αλλά και ο γιος μου που αποτελεί τον πρώτο κριτή μου σε ό,τι κάνω, όταν του εξήγησα το λόγο για τον οποίο θέλω να το πραγματοποιήσω, μου είπε κάτι που αποτέλεσε άλλη μια επιβεβαίωση ότι έπραττα το σωστό: “Μανούλα μου, σε χαίρομαι!”».