3 Μάρτιος 2015, 13:24 - Τελευταία Ενημέρωση: 3 Μάρτιος 2015, 13:24

Μεγάλο αντίο στον Γιασάρ Κεμάλ, τον Καζαντζάκη της Τουρκίας

  • Μεγάλο αντίο στον Γιασάρ Κεμάλ, τον Καζαντζάκη της Τουρκίας
    Φωτ.: Ulaş Yunus Tosun (EPA)
  • Μεγάλο αντίο στον Γιασάρ Κεμάλ, τον Καζαντζάκη της Τουρκίας
    Φωτ.: Tolga Bozoğlu (EPA)
  • Μεγάλο αντίο στον Γιασάρ Κεμάλ, τον Καζαντζάκη της Τουρκίας
    Φωτ.: Ulaş Yunus Tosun (EPA)
  • Μεγάλο αντίο στον Γιασάρ Κεμάλ, τον Καζαντζάκη της Τουρκίας
    Φωτ.: Tolga Bozoğlu (EPA)

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 40 γλώσσες και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Τούρκους συγγραφείς. «Ο Καζαντζάκης της Τουρκίας» συνήθιζε να λέει ο επίσης σημαντικός Τούρκος λογοτέχνης Ντεμιρτάς Τζεχούν. Ο Γιασάρ Κεμάλ έφυγε από τη ζωή το Σάββατο σε ηλικία 92 ετών. Στην κηδεία του, που έγινε χθες στην Κωνσταντινούπολη, παρευρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους πολιτικοί, συγγραφείς και καλλιτέχνες· απλοί πολίτες κρατούσαν πανό και πλακάτ με τη φωτογραφία του.

Ο Κούρδος λογοτέχνης ήρθε στη ζωή σε ένα χωριό της επαρχίας του Οσμάνιγε, κοντά στην αρχαία Κιλικία. Η γενέθλια γη, στην εύφορη κοιλάδα Τσουρούκοβα, αποτέλεσε το σκηνικό των περισσότερων έργων του· χώμα από το χωριό του μετέφεραν οι συγγενείς του για να το ρίξουν πάνω στο φέρετρό του.


Φωτ.: Tolga Bozoğlu (EPA)

Το πιο γνωστό μυθιστόρημά του Μεμέτ, το γεράκι, με το οποίο ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1973, έχει σαν σκηνικό την Οσμάνιγε. Ήρωας είναι ένας έφηβος που στα χέρια ενός τσιφλικά θα υποστεί τα πάνδεινα. Ο νεαρός θα αποδράσει και στη συνέχεια θα ενταχθεί σε μια συμμορία κλεφτών αναζητώντας εκδίκηση.

Στην τετραλογία Η ιστορία ενός νησιού σκηνικό είναι ένα νησί στη θάλασσα του Μαρμαρά το οποίο εγκατέλειψαν οι Έλληνες κάτοικοί του με την Ανταλλαγή των πληθυσμών.

Γιασάρ Κεμάλ: Το μυθιστόρημα είναι ο άνθρωπος, και όσο υπάρχει αυτός, δεν εξαντλείται η πηγή για έναν μυθιστοριογράφο.

Με την ιδιαίτερη, λυρική, γραφή του δημιούργησε ένα δικό του είδος, τα λεγόμενα «μυθιστορήματα του χωριού». Με πρωταγωνιστές κυρίως τους ανθρώπους της επαρχίας, ο σπουδαίος λογοτέχνης στεκόταν συχνά στις καταστροφές που αντιμετώπιζαν, τόσο στις φυσικές, όσες και σε εκείνες που προκαλούσε η ανθρώπινη δραστηριότητα.

Ο Ελίας Καζάν έλεγε για τον προσωπικό του φίλο ότι «είναι ένας παραμυθάς που ανήκει στην πιο παλιά παράδοση, αυτή του Ομήρου». Συμπλήρωνε δε ότι «δίνει φωνή σε έναν λαό που δεν έχει φωνή».