Η ισλαμική εξέγερση

Ο καταιγισμός φρικιαστικών ειδήσεων από το μέτωπο των τζιχαντιστών που κατακλύζουν καθημερινά τα διεθνή και τοπικά μέσα ενημέρωσης προκαλεί ισχυρό κλονισμό στην κοινή γνώμη και την παγκόσμια πολιτική σκηνή, παραλύοντας κάθε επιβαλλόμενη αντίδραση.

Είναι γεγονός ότι έχουμε εθισθεί στην ανάγνωση των τεκταινομένων με αποσπασματική ματιά, παραβλέποντας την αλληλουχία των ιστορικών εξελίξεων που δεν είναι καθόλου τυχαίες και ασύνδετες μεταξύ τους.

Για να ερμηνεύσουμε τα σημερινά γεγονότα, επιβάλλεται να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα προηγηθέντα. Μετά από δύο εξοντωτικούς παγκόσμιους πολέμους, την παταγώδη κατάρρευση των ιδεολογιών και τη δραματική ανεπάρκεια της πολιτικής, ο άνθρωπος χάνει την τραγικότητά του και περιορίζεται στη δραματικότητά του. Η κοινωνία πλέον λειτουργεί υπό τη δεσποτεία των αριθμών, των οικονομικών μεγεθών και των καταναλωτικών δεικτών. Η κοινωνία ελευθερίας, όπως την θεμελίωσε η ελληνική φιλοσοφία και την πραγμάτωσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, έδωσε τη θέση της στην ολοκληρωτικά υλιστική κοινωνία. Η χωρίς νόημα πλέον ζωή οδηγεί τα πλήθη στον εκβαρβαρισμό. Οι πολιτικές ηγεσίες και οι οικονομικοί επικυρίαρχοι αξιοποιούν αυτή την παγιωμένη κατάσταση για να εδραιώσουν την ισχύ τους και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Οι επεμβάσεις των Δυτικών στα Βαλκάνια, και ιδιαίτερα στο Κοσσυφοπέδιο την περίοδο 1999-2008, διευκόλυναν –αν δεν συνήργησαν συνειδητά– στην επικράτηση των μουσουλμάνων ακραίων εθνικιστών, συμμάχων κατ’ ουσία και συνεργατών της ΝΑΤΟϊκής «παγκόσμιας νέας τάξης». Πέραν από κάθε προσχηματική δικαιολογία, το αποτέλεσμα ήταν να πληγούν ανεπανόρθωτα τα αυθεντικά πρόσωπα και οι κοινότητες που συνέχιζαν να βιώνουν την ορθόδοξη πνευματικότητα.

Περαιτέρω, οι επεμβάσεις των Δυτικών στη Μέση Ανατολή άνοιξαν το δρόμο σε εξτρεμιστικά στοιχεία που αναζωπυρώνουν τον θρησκευτικό φανατισμό με εμπέδωση της «ισλαμικής ταυτότητας», η οποία θεωρεί τον εαυτό της ως «καθαρτική δύναμη» μαχόμενη τους «ακάθαρτους», τους «άπιστους» Δυτικούς. Κατά τις προγονικές τους παραδόσεις, οι πιστοί του Ισλάμ συγκροτούν ένα λαό που ξεπερνά τόπο, χρόνο, γλώσσα και φυλή και είναι αδελφοί εξαιτίας της θρησκείας τους.

Σήμερα, η εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις. Είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό των προθέσεων ότι εξοντώνονται χριστιανικοί πληθυσμοί και καταστρέφονται ιστορικά μνημεία στη Μέση Ανατολή. Καθημερινά, η ειδησεογραφία απαριθμεί φρικαλεότητες με θύματα τις τελευταίες εναπομείνασες κοινότητες χριστιανών στη Συρία, το Β. Ιράκ αλλά και την Αίγυπτο. Αλήθεια, τι συμπτώσεις και παραλληλισμοί γεγονότων με εκείνα που διαδραματίστηκαν στα Βαλκάνια; Αναζητήστε τους αυτουργούς.

Ταυτόχρονα, οι τζιχαντιστές με τις τρομοκρατικές τους ενέργειες σε Δυτικές μεγαλουπόλεις θεωρούν πως εκδικούνται τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους για την περιφρόνηση και την απαξία που κουβαλούν στις συνειδήσεις τους, για την ταπείνωση στην οποία τους είχαν καταδικάσει επί αιώνες οι αποικιοκράτες.

Στην Κεντρική Ευρώπη τελευταία παρατηρείται μια «περίεργη» διείσδυση ισλαμιστών, κυρίως από τη Δυτική και την Κεντρική Αφρική, με τη μορφή ομάδων οικονομικών μεταναστών, οι οποίοι ενθαρρύνονται από τους δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στο να επιβάλουν τα πρότυπα και τις απαιτήσεις τους στις κοινωνίες στις οποίες επιδιώκουν να ενσωματωθούν. Διαπιστώνοντας την αδιαφορία και ανεκτικότητα των Ευρωπαίων, εμφανίζονται επιθετικοί και προκλητικοί στις διεκδικήσεις τους. Η «ισλαμοφοβία», ως το φοβικό σύνδρομο των Δυτικών κατά των μουσουλμάνων, αξιοποιείται κατά κόρον από τους ισλαμιστές για να επικυρώσουν το κατ’ αυτούς δίκαιο των επιδιώξεών τους.

Αν το 1683 με την πολιορκία της Βιέννης απετράπη η κατάκτηση της χριστιανικής Ευρώπης, σήμερα φαντάζει πολύ πιθανή. Η ισλαμική άλωση της Ευρώπης είναι προ των πυλών.

Βλέπουμε λοιπόν συγκλονισμένοι τον Δυτικό κόσμο να πληρώνει τα επίχειρα της τυχοδιωκτικής πολιτικής που ασκείται από τις κυβερνήσεις του. Εξάλλου, η αλλοτρίωση των κοινωνιών και το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει αυτές, οδηγούν χιλιάδες νέους σε συστράτευση με τον αιμοσταγή στρατό των τζιχαντιστών. Ζητούν εκδίκηση, επιδιώκουν αναγνώριση του διαλυμένου προσώπου τους; Ό,τι και να θέλουν, δεν παύει να αποτελούν το προϊόν της κακουργίας της αυτοκαταστροφής.

Στο κείμενο αυτό δεν υπάρχει επίλογος. Θα γραφτεί από εκείνο τον άνθρωπο που θα επανακτήσει το πρόσωπό του...