Συνέχεια χωρίς συνέπεια

Στην Ελλάδα είναι πιο εύκολο να κατακτήσεις την εξουσία παρά να την διατηρήσεις. Βρισκόμαστε μπροστά στο φάσμα της διάλυσης δύο ιστορικών κομμάτων: του ΠΑΣΟΚ, που επίκειται να γίνει στις επόμενες εκλογές όποτε γίνουν, και της Νέας Δημοκρατίας που ενδεχομένως χρειαστεί να αλλάξει όνομα, αφού δεν μπορεί να κρατήσει τις παλιές δυνάμεις της.

Αυτό μόνο στην Ελλάδα γίνεται. Η Αγγλία εδώ και 400 χρόνια έχει δύο κόμματα που εναλλάσσονται ομαλά στην εξουσία. Εργατικοί και Συντηρητικοί. Το ίδιο και στις ΗΠΑ. Από τη δημιουργία των ΗΠΑ δημιουργήθηκαν και παραμένουν δύο παρατάξεις, οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη και μέτριος πολιτικός που να μην κάνει κόμμα, προσωπικό δείγμα της εκπληκτικής ανωριμότητας του λαού μας και της συνεχούς πολιτικής ρευστότητας σε όλη τη διάρκεια της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας.

Επανερχόμαστε στον κ. Τσίπρα... Πώς θα κυβερνήσει; Θα μείνει στο ευρώ ή θα πάει στη δραχμή όπως υποστηρίζει κάποια συνιστώσα του; Θα μείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα φύγει, όπως πάλι υποστηρίζει άλλη συνιστώσα του;

Με ποιο οικονομικό πρόγραμμα θα αυξήσει το ΑΕΠ; Ποιο φορολογικό πρόγραμμα θα εφαρμόσει; Υποστηρίζουν στελέχη του ότι το πρόγραμμά του προβλέπει περισσότερους φορολογικούς συντελεστές, και ο τελευταίος προς τα πάνω θα είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Πόσο μεγάλος; Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση μετά το 1981 υιοθέτησε ως μεγαλύτερο συντελεστή της φορολογικής κλίμακας το 63%. Δηλαδή το φορολογούμενο ποσό με τον συντελεστή 63% έδινε φόρο στο κράτος εκείνη την εποχή για κάθε επιπλέον εκατομμύριο 630.000 δρχ. και ο φορολογούμενος έπαιρνε το υπόλοιπο, 370.000 δρχ. Εξηγώντας τη φορολογική κλίμακα σε σεμινάριο οικονομίας δέχτηκα την παρατήρηση από στέλεχος του ΠΑΣΟΚ: Σιγά μην πληρώσω φόρο στο κράτος 630.000 δρχ. και να μου μένουν εμένα μόνον 370.000 δρχ.!

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κανένας δεν θέλει να πληρώνει υψηλούς φόρους, και το ζητούμενο σήμερα είναι να μειωθεί ο φόρος και όχι να αυξηθεί, κυρίως όταν ο φόρος σε γειτονικά κράτη, όπως στη Βουλγαρία, είναι ιδιαίτερα μικρός – μόλις στο 10%.

Έναν λαό ιδιαίτερα εγωιστή και ατομιστικό πρέπει να τον ενθαρρύνεις να παράγει και όχι να τον πτοείς με μεγάλη φορολογία.

Κυρίως όμως αυτό που μας ταλανίζει είναι η έλλειψη κλίματος εμπιστοσύνης, που δημιουργείται με συνεχή πολιτική πορεία συνέχειας με συνέπεια.

Όσα λέγει ο ΣΥΡΙΖΑ για την αδήριτη ανάγκη να πάμε σε εκλογές δυναμίτισαν το οικονομικό κλίμα και κατέρρευσε και πάλι το χρηματιστήριο. Όσα κέρδισε σε έναν χρόνο τα έχασε μέσα σε δέκα μέρες.

Κοντολογίς, το πρόβλημά μας παραμένει ως αδυναμία ανασύνταξης της πολιτικής μας ζωής.

Τα θέλουμε όλα γρήγορα. Ξεχνούμε ότι ακόμη και χώρες με ελεύθερο βίο αιώνων έχουν προβλήματα. Μπαίνουμε σε περίοδο μεγάλης παγκόσμιας αβεβαιότητας και θα χρειαστεί προσπάθεια σύγκλισης πολιτικών απόψεων. Κανένας μόνος του δεν μπορεί, αλλά όλοι μαζί μπορούμε. Για τη σύγκλιση απόψεων, που έχουμε μοναδική ευκαιρία να την πετύχουμε, έχουμε να πούμε πολλά.